2 Eylül 2009 Çarşamba

TERKEDEN

“Kimdi giden,
Kimdi kalangiden mi suçludur her zaman
Ne zaman başlar ayrılıklar
Dostluklar biter ne zaman”
Murathan Mungan

İki gündür yaşadıklarının özetini çıkar deseniz yukarda yazdığım dörtlükle başlardım ve susardım.Yukarda yazdığım dörtlük özetin fazlasıyla özeti oluyor çünkü.Aylardır görüşmediğiniz çok dil döktüğünüz ama suskunluğunu bir türlü kıramadığınız bir insan bir gün kendiliğinden konuşmaya başlayıp 24 saat geçmeden yeniden kendi suskunluğuna gömülürse tepkiniz ne olurdu.Sanırım ben biraz fazla sabırlı insanım hala dil döküyorum anlatması için.Bildiklerinizin canınızı acıtacağını bile bile gerçekleri duymak istemek nasıl bir şey bilen var mıdır aranızda .Ben artık bu duygunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum.Terk eden giderken bana bu öğretiyi miras bıraktı çünkü birde düşüncelerimi.Oysa yemin etmiştim düşünmeyeceğim diye…

Aradan ne kadar zaman geçmiş olursa olsun haber aldığında canın hala aynı ateşte yanması buna sevgi deniyorsa eğer o ateşle yanalı yüzüncü günüm falan olmuştur şimdiye kadar…Birazda bilerek yanmak benimkisi gidenin suçu yok artık anlayabiliyorum bunu.Peki giden gitmişse neden geri döner neden yapar bunu geride bıraktığı insana.Artık sadece bu sorunun cevabının peşindeyim.Uykusuz kaldığım gecelerin sabahları bu sorunun cevabını veremiyor çünkü.Hani bir bilen olsa işte bu deyip huzura kavuşacağım belki yeniden.Ama şimdilik huzur çok uzaklardaki bir liman benim için.Yıllar önce dinlediğim bir şarkıyı yeniden keşfediyor gibiyim şimdi ve düşünüyorum da şarkıların değerini ve anlamlarını en çok böyle zamanlarda anlıyorum ben.Belki de bu yüzdendir benim için sözün bittiği yerde şarkılarının başlayışı.

Giden gidiyor sözler bitiyor yine .Ben yine bu gidişi seyrediyorum gidene dur diyecek kadar cesaretim yok çünkü ne olacak ki canım unuturum geçer.Unutsaydın arada geçen zamanda unuturdun kandırma kendini diyor içimdeki ses duymazdan geliyorum onu gidenin arkasından ne desen boştur çünkü hem giden suçlu değildir hiçbir zaman.O deneyen denerken yorulan ve bu yüzden gidendir .Sevemediği yada gittiği içinse gideni suçlayacak kanunsa daha icat edilmemiştir henüz.Yeter ki giden geri dönerse kalanın canı aynı yerden acımasın.Peki ya acırsa ne olur onun adı sevda olur yine ve ben biraz korkaklığımdan birazda sevilmediğim gerçeğini ezberlediğimden susarım.Söz bitip yerini müziğe bırakırken sabah olur herhangi bir şehirde.Ve ben herhangi bir şehrin sabahına uykulu bir gözle günaydın derim yeni umutlar ekerim yüreğime ya olursa diye.Şimdi söyle bakalım ey okur gerçekten giden mi suçludur her zaman yoksa gittiğini ve sevilmediğini bildiği halde umut eden kalanda da suç varmıdır…?

31 Ağustos 2009 Pazartesi

TEK BAŞINA

“Kim olursan ol, ne istersen yap
Sen de bu dünyada, tek başınasın
Anne kolunda, baba yolunda
Kardeş yanında, tek başınasın”

Nuri Kurtcebe




Sonunda üniversiteye kapağı da attık sevgili okur.Sabah erkenden yanımda kardeşim düştük yollara.Ben gece doğru dürüst uyuyamadığımdan espriler gırlaydı tabi bende kayıt yerinin oraya varana kadar.Sonunda kardeşimde bana uydu ve son yüzyılın en iyi ikilisi şeklinde gittik geldik.Gözlemlerime gelince aslında tek bir gözlemim vardı işlerimiz kolay hallolsun diye bölüm başkanı bir tanıdığımızın yanında aldık soluğu direk ve hiç susmayan telefonlarına birebir şahit oldum.İki soru var birincisi kayıt tarihleri ikincisi gerekli belgeler.En az 10 kez telefon çaldı ve bu sorular hiç değişmedi…

İşlemleri yaparken de ortaya çıkan komiklikler yok değildi tabi misal harç parasını yatırmaya gittik bakıyorlar harç parası ödememe gerek yok krediye baş vurmuşum.Ya havle çekerek meramımı anlattım tabi.Hatta bir ara annem başvurdu da benim mi haberim yok demeye başladım sonunda sorunun sistemde olduğunu anladılar tabi haliyle .Meselenin özü tüm pürüzleri haletlim ve resmen Kırıkkale Üniversitesi Mantarcılık öğrencisiyim artık.Şaka gibi gelse de gerçek bu ve ben öylesine mutluyum ki acaba gerçek midiye gidip gelip kimlik kartıma bakıyorum.Geriye okulların açılmasını beklemek kaldı bir tek.Günün birinde mantarcılık mesleğini bu kadar benimseyeceksin deseler gülerde geçerdim herhalde ama mümkün oluyormuş işte.Şimdi düşünüyorum da tercih yaparken güldüğüm dönemlerde aslında farkında olmadan ikinci yapmak istediğim mesleğimi bulmuşum ben.Bugünden itibaren hayatımda yeni bir sayfa açıyorum artık ilk üniversiteyi kazandığım sene babamla yaşadıklarım açık öğretimde okuma savaşı verişim bunların hepsi geride kaldı artık.Aynaya baktığımda o günlerinden ders almış ama artık o günlerini gülümseyerek hatırlayan bir ben görüyorum karşımda.Hiç olmadığım kadar umutluyum ve hazırım yeni bir üniversiteye ilk defa girilecek ortama…

Yıllar öncesinin hayalini gerçek yaptım bugün hala inanamasam da tek fark eskiden bir ağaca yaslanıp hayal kurar ve yazardım bir bir millet deli bu der dalga geçerdi benle bu yüzden kimse arkadaş olmak istemezdi benimle.Şimdi ise gök yüzündeki yıldızlara bakarak hayal kurdum ve evet dün gece heyecandan sabahlarken yine yalnızdım.Alıştım artık nasılsa her şey Nuri Kurtcebe tarafından söylendiği gibiydi…

29 Ağustos 2009 Cumartesi

BABAM'A

Merhaba baba sana ilk kez bir şeyler yazdığım zamanı hatırlar mısın bilmem…Ben çok iyi hatırlıyorum ilkokuldayım ve babalar günüydü sen bize gelmiştin bende biraz da anemin zoruyla sana o gün hakkında düşüncelerimi yazdığım şiirimi vermiştim saklar mısın bilmem muhtemelen kaybettiğin pek çok şey gibi onu da kaybetmişsindir bendede durmaz zaten meselemiz bu değil.Mesele sensin baba aradan onca zaman geçmesine rağmen değişmeyen ve bana yaşattıklarını gittikçe kardeşime yaşatmaya başlayan sen.Ben artık büyüdüm baba oda büyüdü artık aldırmamayı öğrendik söylemlerine ama unuttuğun bir şey var baba kol kırılır yen içinde kalır….

Yıllar önce bir yaz akşamının sabahıydı baba olağanca kızgınlığınla annemle tartışırken senide evlatlıktan reddediyorum demiştin o zamanlar üniversite sınavının sonucunu bekliyordum bak üniversiteyi bitirdim hatta ikinci üniversitemi kazandım ama o günü hiç unutmadım ve o günden sonra hiç bir şey eskisi gibi olmadı olamazdı da zaten ne zaman sevmeye çalışsam böyle kabullenmek lazımdır desem hep bir şekilde nefretimi geri getirmeyi başardın tıpkı bugünkü gibi ama biliyor musun baba nefretimi yenmeye hiç bu kadar yaklaşmamıştın …Dünde kardeşime senin artık bir baban yok demişsin.Bunu nasıl başarıyorsun baba hadi tekine sinirle söyledin sonucunu gördün işte seninle görüşmeyi dahi sadece telefonda kabullenen birini yarattın peki ya öteki kızın baba onun nefretini kazanmakla eline ne geçti…Biliyoruz iki gün sonra başlayacaksın yine kızım şöyledir böyledir sinirliydim moralim bozuktu falan diye ama dedim ya kol kırılır yen içinde kalır yani baba bir insanın ağzından söz bir kere çıkar ve bir kez daha tebrikler baba düşüncelerimin bir türlü aynı doğrultuda olamayacağına inanmaya başladığım kardeşimle bile ortak düşünmemize sebep oldun…

Senden sonra kimseden nefret etmemeye çalıştım hep sevgim ve saygım nefretin önüne geçti.Öyle bir duruma geldim ki hayatımda belki senden sonra en çok nefret etmem gereken insanla bile insanca konuşabiliyorum aylar sonra.Bunu sen başardın baba ve ben bu sayede ben oldum.Bak bu sene yeniden başlıyorum üniversiteye ama ben hala aynı çocuk ve aynı benim.Sense her şey tam yoluna girerken bir olay çıkarıp her şeyi tuzla buz eden adam.Ben alıştım da baba umarım kardeşim alışmaz bunlara ve umarım ilerde saygıyla hatırlayacağı baba portresini yıkmayı başarmamışsındır…


Yazarın notu:Ne çok olmuş meğer yazmayalı bilinçli olarak verilen bir ara değildi bu içimden yazmak gelmedi diyelim ta ki dün akşama kadar.Bir şey oldu yine ve içimdeki nefret tohumları başa sardı yine.Ancak o zaman hatırladım üniversite haberini dahi yazmadığımı . İster sevinç fazlalığına bağlı unutkanlık deyin ister geçmişi hatırladığından dolayı yazmak istememek ama Kırıkkale üniversitesi Mantarcılık öğrenci adayıyım bu hafta ise resmen öğrencisi olacağım.Mantarcılıkta ne ki dediğinizi duyar gibiyim iki senelik bir bölüm oluyor kendileri .Kazandığım bölümü duyduktan sonra gülmekte serbesttir başlarda tercih zamanı mantarcılık yazacağım dediğim herkes gülüyordu zaten.Buna bende dahil tabi ki.Şimdi düşünüyorum da bana da böylesi değişik bir bölüm okumak yakışırdı yahu.Neyse efendim sözün özü buralardayım anlatılacak çok şey var tabi ki ama şimdilik bu kadar bu yazımız tadımlık olsun…

4 Mart 2009 Çarşamba

BU BİR VEDA HAVASIDIR

Ömrümün geçen 14 ayı malum beklenen şahısın gelişi geleli bir ay hatta neredeyse iki ay oluşu değiştiğini ve ne yazık ki soğuduğunu görmem her soruşumda inkar edip kafa dinliyorum deyişi ve dün.Anladım ki dostlar o başkasını seviyor.Kendisinin dediği yani bana ilettiği bir şey yok ama ben o konuşmasa da ortak girdiğimiz bir sitenin forumuna benimde okuduğumu özellikle onun yazdıklarını okuduğumu bile bile yazdığı bir şey kafama gerçeğin balyozla inmesini sağladı peki neydi o cümle "bir keresinde küçük bir hata yaptım ve tüm hayatıma mal oldu şimdi ona ulaşmaya çabalıyorum ". Daha açık ve net nasıl ifade edilebilirdi bilemem ama sonunda benden beklenen cümleyi kurdum dün gece.


B:Biliyorsun ki gidiyoruz bir kaç haftaya kadar gitmeden senden bir şey isteye bilir miyim
O:Evet
B:Gitmeden evvel son kez görüşebilir miyiz
O:Tmm

Meselenin özü budur işte bizimkiler görüşme teklifinin ondan geldiğini sanıyor ne önemi kaldı bilmiyorum ama söylemedim de görüşmek isteyenin ben olduğumu .Kafamda ki plana göre yarın görüşüyoruz yani öyle olmasını ben çok istiyorum beyimizi bilemem.Eskiden olsa ben değil de o görüşelim derdi bir keresinde hiç unutmam onla beraberken annem aramıştı kaç kere ve ben hiç 3.çalışında duymuştum.Tam bur da iç ses devreye girer


İç:Tanrım lütfen beni kurtar
B:Sende mi
İç:Evet bende
B:Neden peki neden herkes benden kaçıyor
İç:Şu anını anlattığın cümle saçma olmadı mı yarın bir aksilik olmazsa son görüşme bunun bilinciyle gideceksin oraya emanetini verip geri geleceksin
B:Hayır canım öyle olmayacak
İç:Ya nasıl olacak
B:Emanetimi vereceğim bir saat boyunca ona son kez bakıp kahvemi içeceğim ve sonunda mutluluklar dileyeceğim eve geldiğimde ise tamamen bitmiş olacak bu hikaye
İç:Bende onu demiştim neyse sen iyisi mi biraz yalnız kal ve düşün.


Düşünmüştüm kim bilir kaç gece ölüyorum sanıp sızmıştım uyandığımda saatim ertesi sabahı gösteriyordu.Böyle geçen neredeyse iki ay dünkü okuduğum şeyden sonra eminim artık her defasında kendimi telkin edip sayıklıyorum şimdi bitti bitti bitti bit...

20 Şubat 2009 Cuma

GİDENE MEKTUP

"Sana her şey o kadar güzel ki bunun bir rüya olmasından korkuyorum dediğimde hep merak etme ben yanındayım her zaman yanında olacağım sözüne güvenirdim .Hayatında bu sözü kim bilir kaç kez duymuş biri insan için öyle zordu ki güvenmek sana belli etmesem de hep korkardım o yüzden gün geldi korkularım doğru çıktı sustun kaçtın gittin..."

Hiç bir şey anlamıyorum şu aralar hatta yaşıyor muyum ondan bile şüpheliyim hayatımda en güvendiğim insan evlenme teklifi ettiği gün gözümü kırpmadan evet dediğim ama yinede bunun geçici olduğundan korktuğum insan sen bile hayatımdan çekip gittin işte.Nerdeyse bir ay olacak üstelik her şey güzel olacak derken susup gitmenden ne anladım dersen hiç bir şey derim çünkü anladım ki ben seni hiç tanımamışım tanımadığım birini anlamam beklenemezmiş.Geceler boyu düşündüm ve bu sonucu çıkardım .

Yokluğun o kadar çok yakıyor ki canımı herkesin hadi çık dışarı hayat dışarı da yeter bu kadar yas tuttuğun kendine gel deyişlerine inat hayata yeniden başlamaya korkar oldum artık biliyorum çünkü hayata yeniden başladığımda sen olmayacaksın yanımda senden kalan tek şey yokluğunda sevdiğim gelişinle daha da anlam kazanacağına inandığım bu şehir olacak.Onu da sensiz yeniden sevebilmem öyle zor ki.Bilirsin bu şehri sadece senin melodilerinle seni anlamaya çalışırken sevmiştim.Şimdi görüyorum ki boşa imiş tüm çabam bak bir şey demeden çektin gittin işte bu şehre geleli üç hafta oldu senden haber alamayalı ise 5 gün.Herkes senden kaçıyor diyor artık ben inanamıyorum benden kaçman için ne yaptım ki sadece ufak bir yalan söyledim oda zorunlu olduğu için hepimiz söylemez miyiz bazen hani gerçek daha çok acıtacaktır karşındakinin canını mecburen yalan söylersin canı az daha yansın diye buda öyle bir yalandı işte....

Sen gittin ya hayata yeniden başlamaktan korkan bir hiçim şimdi ne yapsam olmuyor herkes zamanla geçer diyor kim bilir haklılar belki de ama ne demişler iz bırakanlar unutulmaz gitmeden haber verseydin yada dinleseydin tek bir şey söyleyecektim sana "bilirsin iz bırakanlar unutulmaz derler sende bende derin bir iz bıraktın ve bu yüzden hiç unutmayacağım seni güle güle"Evet sadece bunu diyecektim gideceğinden adın gibi emin olduğun birine kal demek manasız olurdu çünkü günün birinde ne söylesem ne yapsam yinede giderdin hep korktuğum gibi.Sorun korkularımın gerçek çıkması değil aslında sorun sadece kalbimin acıyor oluşu...


Özel not:Yazmayı bıraktığımdan beri geçirdiğim üç haftanın özeti ve iki senelik bir umudun bir sevginin bitmesinin kelimelere dökülmesiydi.Bitiş sadece kelimelere dökülürken kolaydı aslında kalpte ve beyinde bitirmek cümlelerin kağıda kaleme dökülmesinden çok daha zor ve imkansız şu sıralar ama elimden geleni yapacağım...

29 Ocak 2009 Perşembe

THE END(SON)

Bitti sevgili dostlar ve değerli okuyucular herşey buraya kadarmış.Yani aradığınız kişi kapsama alanı dışında sebep bir aşk kazası 14 ay dan sonra gelen ama aynı zamanda konuşmayan bir şahıs.Neler ummuştum oysa umutlar çöpe kağıt kalem rafa.Yazmıycam her satırım o olucak çünkü.Yeni bir masal bulmak lazım herşeye sil baştan başlamak lazım.Oda zor gözüküyor biraz öncelikle mideme kızım yemek yiyceksin komutunu kabul ettirmem lazım.Her neyse hoşcakalın hepiniz elveda yazı yazdığım sokaklar ve siz okuyanlar çekilebilirsiniz perde kapandı....

23 Ocak 2009 Cuma

ANKARADAN BİR UŞAK GEÇTİ

“Yer yüzünden gök yüzünün şair ceketli çocuğu Kazım Koyuncu’ ya selam olsun”

Buralardan gideli neredeyse 4 sene olacak artık.Buralar bildiğin gibi Kazım uşağum dostların sevenlerin fazlasıyla görevini yerine getiriyor şarkılarınla anıyorlar seni her fırsatta her yerde şarkılarınla yaşıyorsun.Sen dememiş miydin “şarkılarla geçtim aranızdan “ diye.Dün tesadüfen sizin oralardan bir uşağun konserindeydim ve şarkılarla aramızdan geçişine şahit oldum.

Sahnedeki uşak vefalı bir dostundu fırtına gibi Ankara’dan geçmeden önce senin mezarlığına uğramış ve bizlere selamını getirmişti.Hani mezarına uğradım demese bizlerle beraber bir köşede oturmuş Gökhan uşakta senin için mezarından geliyorum deyince uşağum sen ne deyisin ben buradayım da deyip bir kahkaha patlatacak sonrada sahneye çıkıp şarkılara eşlik edeceğini sanırdım.Sen şarkılarınla aramızdaydın merak etme selamını da iletti bizlere Gökhan uşak.Hatta ben selamını konser çıkışı ona sarılarak ve böylesi bir gece yaşattığı için dilim döndüğünce teşekkür ederek aldım. Sizin oraların insanı hep böyle vefalı sıcak kanlımıdır Kazım uşak?Şarkılarda seni yaşatırken konser çıkışı senin oralardan kopup gelen Gökhan Uşak’a sarılırken anladım sizin oraların insanı hem sıcak kanlı hem de vefalı imiş.Konser boyunca hem seni yanımda hissetim hem de tek bir şeyin üzüntüsünü yaşadım Gökhan Uşak’ın konserine özel günlerde giyerim diye yaptırdığım üzerinde senin resmin olan tişörtümle gidemedim ya yanarım ona yanarım bir tek .Ama dedim ya uşağum tesadüfen ordaydım sahnede olacakların arasında Gökhan Uşağun olduğunu bilmeden gittim oraya hatta kızdım da beraber geldiğim insanlara içimden “ula dedim sizin o ismini hatırlayamadığınız insan Kazım’ın yer yüzünde bıraktığı gerçekten müzisyen denecek adamlardan biridir kıymetini bilin “.Bu dediğimi kimse duymadı tabi ben bunu düşünürken Gökhan Uşağın çoktan sahneye çıkmış bizleri Karadeniz’in azgın sularında yaylalarında gezintiye çıkarmıştı. Hele konserde kemençe çalan arkadaşına(Selçuk Balcı) söylettiği senin bizlere veda şarkın olarak gördüğüm gidiyorum u söyletmesi yok mu işte o an benim bittiğim andı uşağım.Tamam dedim içimden hiç şüphen olmasın ki Kazım uşak aramızdadır kendine çeki düzen ver ağlamak yok o bizleri hep mutlu görmek isterdi.Affet beni uşağım ağlamayacağım desem de yüreğimden gelen birkaç damla süzüldü gözlerimden.Her sabah dertleşiriz seninle ben anlatırım sen susarsın ama bilirsin işte bugünlerde karışığım biraz Selçuk ağabey de veda şarkını söyleyince tutamadım işte kendimi

Bende bu kadar uşağım daha fazla yazardım sana ama yorgunum inan hem hala gecenin etkisinde olmak hem de karışık olduğun halde gülümseyip inatla yaşamaya devam etmek zordur işte bilirsin.Konser çıkışı fotoğrafı yok mu dediğini duyar gibiyim olmaz mı uşağum resimler elime geçer geçmez koyacağım duvardaki resimlerin yanına.Şimdilik bu kadar uşağum bir başka mektupta görüşmek üzere.Bizler selamını dün akşam aldık yer yüzündende sana çokça selam var alkışları duymuşsundur zaten yer yüzünde kalan herkes çok özledik seni…

Özel Not:Dün Akşam yolu Ankara’dan geçip de bizleri Karadeniz’in azgın sularıyla serin yaylaları arasında gezintiye çıkaran ve muhteşem bir gecenin ardından Ankaramız'dan fırtına gibi bir uşak gçeti diyerek benim bu yazıyı yazmamı sağlayan uşak nam-ı değer Gökhan uşak Gökhan Birben'e öncelikle o müthiş performansından dolayı teşekkürler en çok ta hayatındaki en büyük keşke si Kazım Koyuncu’ yu vefatından sonra tanımak olan birinin hayatındaki bir keşke yi iyi ki ye çevirmeme fırsat verdiği için ve o konser anını ölümsüzleştirmeme izin verdiği için sonsuz teşekkürler.Yazılacak daha çok şey vardı aslında ama kalemimin döndüğü kadarıyla anlatılacaklar bu kadardı bir kez daha sonsuz teşekkürler Gökhan Birben müziğin ve sen iyi ki varsınız.