22 Şubat 2014 Cumartesi

ÜTOPYALAR GÜZELDİR

Bazı müzisyenler vardır bir kez dinler ve çok seversiniz hayatınızın bir parçası olurlar artık hatta kimi zaman hayatınızı değiştirirler işte tamda böyle bir hikaye anlatacağım sizlere benim gözümden cehennemi düşleyip  insanlarla az iletişim kuran biri iken bir şarkı ve bir ses ile hayata dönüşümün hikayesini okuyacaksınız ....


2011


"Ah beyim yapma dur

Bir kızım var benim

Aslında doğmadı henüz Ama kalbimi emer Beyim dur biraz

Nerede benim düş payım

Gönlüme geçmez liran

Biraz izin ver unutayım " 


 Hayatımın büyük bir kısmını etkisi altına alan Yavuz Çetin öleli 10 Kanat Güner öleli 13 yıl geçmiş. Ki Nilgün Marmara  ve daha niceleri var  hafızım da saklı zamanla tanıyacağım .Yavuz “Yaşamak istemem artık aranızda “ diyerek boğaz köprüsünden atlamış Kanat “ Hey millet ben ölmeye karar verdim diyerek “ bir bahar akşamı altın vuruş yaparak aramızdan ayrılmış . Biliyorum ikisi de cehennemde beni bekliyorlar o halde benim ne işim var cennette . İyi’de iyi insanlar cennete gider Duygu biliyorsun bunu  diye cevaplıyor beni beynim . Onlarda iyiydi diyorum ama cehennemdeler demek ki farklılar ayrık otları cehenneme gider  hiç karışma bende oraya gideceğim . Peki diyor beynim pes ederek sonrasını hatırlamak dahi istemiyorum gözümü hastanede açtım o kadarını diyeyim . Derken tedavi süreci ve bu sırada ne olup ne bittiğini anlamaya çalışan iyi niyetli ama meraklı insanlara karşın tutunduğum  sığındığım tek  şey kitaplarım ve müzik . Derken bir akşam bir mucize oluyor bir müzik duyuyorum önce sonra ses. Şarkının ismi Cennetin  Irmakları söz müzik Mabel Matiz imzalı söyleyen Ceyl’an Ertem . O gün tuhaf bir şey  oluyor bana şarkı ruhuma o kadar iyi geliyor ki sabırla meraklı insanlarla yüzleşiyorum önce sorduklarında hep aynı şeyi tekrarlıyorum merak etmeyin daha iyiyim bir daha aynı şeylerin yaşanacağını zannetmiyorum . Bir daha aynı şey olmuyor çünkü ben o akşam uzun zamanlar sonra ilk defa  bir bayan sesten çok etkilenmekle kalmıyorum aynı zamanda kendi cennetime olan yolculuğuma doğru yola çıkıyorum .Anlayacağınız o gece Ceyl’an Ertem hem öğretmenim oluyor hemde beynim ile çatışma konusun son bulmasını sağlıyor . Yürüdüğüm yol yabancı çünkü tanıdık bir sese ihtiyacım var ...Sonra Ceyl’an Ertem’in ütopyası ile tanışıyorum kim bilir kaç kere gelmiyor yarınlar yada kaç kere kırılıyor istisnalar bilmiyorum sayamıyorum da bildiğim tek şey hem ütopyam hem de kendimi her kötü hissettiğimden sığındığım bir ormanım var artık benim . Dinledikçe gözümü kapatıp düşledikçe daha iyi  ve daha dayanıklı hissediyorum kendimi . Bazen öyle anlar oluyor ki insan içine karışıp ısrarlı sorularına cevap veriyorum .


1 Kasım 2013


Genelde konsere çıkmadan evvel sanatçılar heyecanlı olur bu normal ama emin olun o gece ki heyecan seviyem sollardı kendisini . Kolay mı öğretmenim karşımda olacak ilk defa ve ben becerebilirsem teşekkür etmeyi becereceğim . Bilet en az 10 gün önceden hazır mekana ilk gidişim ses sistemi iyi olmayan  mekanlar ise en sinir olduğum şey . Bakalım göreceğiz derken içeri giriyorum ses sisteminde sıkıntı yok gibi süper derken  Ceyl’an Ertem sahnede . O anda bir büyü başlıyor  öyle bir büyü ki o anları makinem çekemiyor  bile tüm denemelerim boşa çıkıyor  enerjisine ışığına yetişemiyorum imkanı yok .Etrafa göz gezdiriyorum şöyle bir benden farkı olan pek yok . anlayacağınız konserin ilk yarısı makineme değil beynime emanet . Birde hasta diyorlar üstelik bu yüzden 5 6 parçadan sonra ara veriliyor . Anlayacağınız hasta haline rağmen o hayat dolu hali gülümsemesi naifliği hiç mi hiç değişmiyor . Arada vakit geçir iken  bir ilki yaşıyorum hayatımda ilk defa bir konserde ara verildiği  için hem üzülüyorum hem içten içe seviyorum . Çünkü  makinem ortamın enerjisine alıştı artık meşhur sol el pozlarından birini çekebilirim . İkinci yarı başlıyor büyü hala aynı 5 parça falandı derken bizlerin ısrarına dayanamayıp son bakışı okuyor Cey’lan Ertem hepimiz çakılıp kalıyoruz yazın gezi eylemleri sırasında kaybettiğimiz ne kadar güzel çocuk varsa hepsi teker teker geçiyor gözümün önünden film şeridi misali başımı yukarı kaldırıp hepsine selam çakıyorum .Ölenler gök yüzünde manzarası güzel yerlerden birinde  bizleri izliyorlar buna inanmak istiyorum  . Derken gönül dağına giriyorlar hep bir ağızdan Neşet Ertaş’a saygı duruşunda bulunuyoruz  . Bitiyor konser Ceyl’an Ertem ‘in sağlığı bu kadarına müsaade ediyor eyvallah lafımız yok olamazda zaten mükemmel büyülü bir gece yaşadık . Konser biterken gök yüzünden beni izleyen Yavuz’dan ve Kanat’dan müsaade istiyorum ilk defa çünkü her anlamda yaşama dönüş evrem tamamlanıyor o gece . Geriye bir tek teşekkürü kalıyor  . O hazır bir şekilde ulaşıp ileteceğim o kadar . Şans mı delilik mi dersiniz  bilmem ama yarım yamalak bir teşekkür etmeyi başarıyorum .  Eline uzattığım Cd’yi “ ütopyalarını unutma “diye imzalıyor.Unutmayacağım diyorum içimden hep büyüyecek o ütopya  O gün  eve giderken bir söz veriyorum kendime  ütopyama dahil etmek istediğim algımı açan kim varsa gidip teşekkürümü ileteceğim . Sonuç hala çabalıyorum bu sözüm için teşekkür konusunda ne kadar yetenekliyim bilemem ama en azından şunu biliyorum ütopyalarım algım hala çok güzel ve Ceyl’an Ertem gibi insanlar olduğu sürece zihnim hep iyi kalacak ve ben her geçen gün daha iyi olup kendi cennetim ile barışıp gülümseyeceğimi insanlara



  "Farkında olmadan bana cennetimi veren güzel insan Ceylan Ertem için yazılmıştır . Gülümsensin gülümsendikce soluklar anlam kazansın diye "

21 Ocak 2014 Salı

GÜLÜMSE

Zor bir süreçten geçiyoruz bu aralar hepimiz Ocak ayının gelişi tüm ölümlerin sanki şaka gibi Ocak ayını buluşu unutulamayan hafızalardan çıkmayan anlar tüm bunların eşliğinde operasyonlar ve sıra ya bende ise ya hayatım ı sevdiğim şehri değiştirmek zorunda kalırsam korkusu … Üstünden altına her kes yaşıyor bu korkuyu bence bu günlerde ama kendi kendimize geyiğe vurmayı tercih ediyoruz ki başka türlüsü çekilmez zaten … Ocak ayı bu tonda gelip geçerken bir adam var ki hepimizi korkuttu aslında unuttuğumuz çok basit bir şeyi fark ettirdi bize … Düşünüyoruz kafa yoruyoruz yormasına sorunlara ama biz bunlarla boğuşur iken hayat akıp elimizden gidiyor … Bunun ayırtına hafta sonu varabildim ben ve ne yazık ki Nejat İşler hastane de yaşamak için direniyordu . Hala da direniyor bizler onun için bir iyilik yapalım olur mu dertleri boş verip sevdiklerimizle bil hasa kırdığımız insanlarla vakit geçirelim ve  hatıralara tutunarak gülümsemeye çalışalım . İlk hatıra benden olsun mesela Nejat İşler ile ilgili …



Kazım Koyuncu  daha kansere karşı  direniyordu o zamanlar ben ise Gülbeyaz dizisi ile bir adamı keşfediyordum sonradan çok  seveceğim Nejat İşler’i . Gülbeyaz dizisini orda ki Kadir karakterini kim unutabilir ki zaten … Sonra Kazım öldü Gülbeyaz gibi bir dizi zaten çekilmedi ve ben dizi izleme dönemimi çok uzun bir süre kapattım . Derken bir gün Mustafa Hakkında Her şey filmini izlemeye niyetlendim izledim de sonuç daha çok hayran oldum . Hayatı ile pararlel olduğundan olsa gerek serseri hafif psikopat roller hep yakışıyordu Nejat İşler ’e . Sonra bu dediğimi kanıtlayan bir film girdi vizyona Barda filmi … Ailem sağ olsun konusunu anlata anlata aman gitme diye diye ( sanki tanımıyorlarmış ters tepeceğini bilmiyorlarmış gibi )  soluğu sinemada aldım tabi … Hatta sinemada almak kesmedi üstüne kaç kere seyrettiğimi ben bile unuttum . Sonuç tabi mükemmeldi izlediğim her filmde daha çok hayran oldum ona .En sonuda ise Behzat Ç ve Ercüment Çözer tabi ki hala diyecek sözüm yoktur o oyunculuk üzerine .  Derken gezi direnişi günleri başladı ülkemde Bodrum’da eylemlerin başını hep o çekti dedim ya serserilik dik başlılık her daim çok yakışmıştı zaten .Ve bir gün haberler Nejat İşler ‘in karaciğeri iflas etmiş ilk tepkim yok artık olmuştu sonra bir haber daha tedaviyi bırakmış yakışıklı ölmek istiyormuş . Hah demiştim içimden tam ona yakışanı bu ama bir yandan yapma daha erken diyordu içim tabi … Hafta sonu son oyununu oynadı bize sağ olsun iyi normale dönüyor diyende var yinede dua edin diyende . Ben ikisini de inanıyorum elden ne gelir ki başka zaten …

Velhasıl bazen böyle şeyler gerekiyor galiba dozajına olduğu ve sevimli bir şaka olarak kaldığı sürece tabi . Nejat İşler’in hastane de direnirken bile bana öğrettiği son şeyi hiç unutmayacağım mesela durumlar ne olursa olsun gülümsemeli arkadaş  kendine küçük ufak mutluluklar yaratabilmeli insan ki ihtiyacı olanlara gülümsemesi ile güç verebilsin yeri geldiğinde .

2 Ocak 2014 Perşembe

HOŞ GELDİN 2014 BİRAZDA ADAM OLACAK ÇOCUK


















Aslında 2 gün evvel geldi 2014 ama özellikle karşılamak için bugünü seçtim çünkü bugün Barış Ağabey ( Barış Manço ) doğum günü ve ben 2014 ‘e içimde bir çocukla girdim bundan sonra duyacağınız her şey benim değil onun hikayesi esasen … Yazmak için özellikle bugünü seçtim çünkü birazda Barış Ağabey ile ilgili hikayem …


Şahsen hiç görmedim hatırlamıyorum da ama canlı izlemişim ( yaş 3 yada 5 olmalı  yani öyle diyor ailem ) o yüzden Barış Ağabey’e dair hatırladığım ilk şey  adam olacak çocuk ve dağlar dağlar şarkısından ibaret evet o şarkıyı çok severdim  ve hep adam olacak çocuk programına katılanları kıskanarak büyüdüm … Daha doğrusu yıllar öyle geçti ve  ben hala sebzeleri seven gece yatarken dişlerini fırçalayan hatta utanmasa her gece süt içecek kocaman  bir çocuğa dönüştüm iyi mi ha birde şarkılar çoğaldı artık dağlar dağlar ile başlayıp arkadaşım eşek ile devam edebiliyorum şarkı söylemeye … Ha birde içimden hep eh Barış abi aşk olsun diyorum … Bugün yine öyle günlerden biriydi işte yaşasa 71 yaşında idi şimdi 71 yaşında kocaman dev bir çınar ve ben hiç olmadığım kadar adam olacak çocuk … Elimde çocukluk hayalim ve hikayem ile doğru zamanın gelmesini bekliyorum . Doğru zamanı beklerken vazgeçecek miyim esas soru bu galiba neyse ki cevabını hayatın fon müziklerinin içinde kaybolurken verdim çoktan asla . Sadece doğru zaman gelecek ve ben anlatmaya başlayacağım adam olacak bir çocuğun daha hikayesini …



2013 çok iyi gelmişti bana öylede gitti 2014 ‘ü selamlamaya başladık bile dilerim herkes için hayallerinin bolca gerçek olduğu bir yıl olur. Biliyor musunuz hayalleri gerçek yapmak zor değil benim hayalim müzikle dolu bir yaşamdı her daim müzik hep vardı yani şimdi o ses beni nereye götürür bilmem ama hikayemin başlangıcı son derece basit aslında hoş geldin yeni yıl iyi ki doğdun ve bu dünyadan geçtin Barış Manço …

22 Aralık 2013 Pazar

MARTI VE BİR PARÇA DÜŞ


 





“Kendimizi hiçbir zaman sınırlamamalıyız
  İstediğimizde her şeyin üstesinden gelebiliyoruz “
                                          Richard Bach- Martı

Dün gece bu sözü koydum önüme ve fonda müziğim çalarken oturdum düşündüm … Hikayem hikayemden bana geriye kalan ve beni ben yapanlar hikayemin değdiği hikayeler ve en nihayetinde ne zaman başlayıp ne zaman bitmesi gerektiği … Gece yatabildiğim de 2 falandı günlük ama hikayemin bittiğine yüzde yüz emindim … Çünkü zamanında yola çıktığım hikayem şimdi bana bir martıyı ve beraberinde düşümü getirmişti . Bunun için hikayemi başlatana teşekkür etmek gerekir miydi gerekirdi elbette ama bunu onun hiç haberi olmadan kendi kanatlarımla ve kendi düşüm ile uçmayı öğrenerek yapabilirdim zaten . Tabi öncelikle martı ile tanışma hikayem …

Yaşadığım şehir yaydığı enerji ve o enerjiye çarpılmış ben .Deyim yerinde ise elimde zaten bitmiş hikayem ile yeni hikayelere yol açacak işareti bekliyordum nasıl bulacağım konusunda ise sadece elimde olan kayıp kasetlerden emindim yola çıkmamı sağlayan yolumu da gösterir idi elbette …Sonrası aynen öyle oldu zaten kasetlerim Yaşar Kurt’un Martısı bana parçayı her dinlediğimde kesin okumalıyım dediğim hikayeyi Martı Jonathan’ı bıraktı avucuma al dedi bu senin yeni hikayen … Sıkıca sarıldım hikayeye ayakta düş görebilir mi bir insan bundan hala emin değilim ama biliyorum sanırım hem hayata karışıp hem düş görebilir bir insan …

Gerçi Martı biraz bozulacak olsa da işte yeni hikayem ötekisinin bitmesi gerekiyor muydu evet gerekiyordu her pazartesi  kaçta yatarsam yatayım sabah ezanında sadece tek bir sese uyandığımı kimsenin bilmesine gerek yok hem esas  sihir nedir biliyor musunuz kendiniz hayalinize eşlik eden fon müziği ve o müziğin çevresinde toplanan yol arkadaşlarınız … Unutmayalım lütfen olur mu herkes düş görür ama herkes iyi yol arkadaşına denk gelecek kadar şanslı değildir . Yani o martı benim şansım şimdi o halde perde ve müzik …



12 Aralık 2013 Perşembe

SULTAN SÜLEYMAN'I AĞLATAN ADAM

Sultan Süleyman 'ı ağlatan adamdır bence Mabel Matiz .Ne zaman dinlesem hep geçmişe döner aklım . Bazen olur ya canınız o kadar sıkkındır ki size iyi gelen tek şey şehrin ışıklarına bakmaktır …Yine öyle gecelerden biri idi bir mucize olmalı diyordum içimden bir mucize olmalı artık ve ben müziğin gücüne yeniden inanmalıyım . Çok iyi hatırlıyorum bunu içimden geçirip hadi canım demiştim her şey kirli iken temiz kalan bir müzik olacak öyle mi diyerek bu konuda saflığımla dalga bile geçmiştim . Sonunda saf yanım kötümser yanı mı yenmiş gayri ihtiyari radyoyu açmıştım … Derken bir ses tırnak kontrollerini hiç sevmediğinden bahsederek beni gülümsetti beni sonrada zaman şarkısı ile özüme döndürerek gri bir koridordan içeri soktu beni … Şehir desen zaten gri ve soğuk o zamanlar ben desen yüzümü gülümsetecek bir sese hasret kısaca müziğim tam geldi beni buldu … Mabel Matiz ve müziği ile böylece tanıştım işte bundan 2 sene evvel . Zaman şarkısından sonra önce öteki geldi daha çok sevdim ardından filler ve çimen ile ötekim ile barıştım ne çayı nede sigarayı severim üstelik en nihayetinde sevdiği sanatçılardan coverladığı parçalarla tanıştım ki ben buna müzikal devrimim diyorum …




 Derken çoğunluğun Mabel Matiz’i tanıdığı yaşım çocuk albümü ve zor değil şarkısı . İtiraf edeyim zor değile ısınamayanlardanım . Yaşım Çocuk albümünü benim için özel yapan Krallar ve Kanat Güner ismidir hatta . Albüm çıkma sürecinde krallar şarkısını ve şarkıda geçen “ Ahıra girmeyen bir koçtum ot buldukça uçtum” sözünü duyduğumda gülümsedim yine yaşım çocuk albümüne erkenden bu sefer sesli bir hoş geldin dedim içimden. Kanat Güner ismini duydukça sızlayan yanımı kontrol ettim çok şükür hazırdı sızlamaya .Krallardan sonra yaşı çocuk yıllar saçlarıma alaimisema ve ölü pantolon geldi sırası ile . Yıldız Tilbe’nin aşk yok olmaktır parçasını ve kendi bestesi sefil çıplak korkusuzu bambaşka bir yere koyuyorum ilk dinlediğimde nasıl çarpıldıysam artık onlara o his hiç geçmedi bende … 



 Yaşım çocuğu hatmederken benim şehir griden maviye dönünce sıra geldi konserlere . Söz vermiştim kendime şehrin griliği olmayacaktı sahnede izlerken onun renkliliğini bozmasına izin vermeyecektim şehrin . İlk konser bilmem kaçıncı kez çarpılma canlı iyi demişlerdi gidenler doyamazsın diyen de yoktu Sezen Aksu coverı pişman olduğun zamanı izlerken donar kalırsın şarkı bitene kadar diyende. Hepsini bizzat 3 konserde yaşama deneyimi bana düştü tabi … 




Bugünlerde ilk ödülünü aldı Mabel Matiz yani onun senesi idi bu sene . Şaşırmayanların başında gelenlerdenim geç bile kalındı hatta . Çünkü o hem aradan geçen zamana ve yıllara gittiğim konserlere inat kar yağmayan bir şehirde bahar gelse konserde bulsam kendimi hayali kurduruyor bana hem de Sezen Aksu’nun Sultan Süleymanını alarak bambaşka bir şeye çevirdi ve ister kabullenin ister reddedin yaz boyu hepimize ağıt yaktırmayı başardı . Denenmemişti evet çünkü buda Mabel Matiz farkı zaten . Daha nice ödüllere ve nice şarkılara Mabel Matiz müzik hep ışığın olsun .

MERHABA

2 senedir yazmamışım şaka gibi bence de evet :)))Neyse buralardayım artık 3 senenin özetini bol bol geçeriz geçmesine ama öncelik bu yazda ... Söylesenize hangimiz unutabiliriz bu yazı .ben unutamam çünkü kendi devrimim oldu bu yaz sonun da birileri renk devrimi yspmayı ve ağaçları düşündü çünkü . Aslında ağaçlar ilk emek sineması yıkılırken koca bir çınar devrildi aslında ama sesi çıkmadı yada öyle zannedildi çünkü o çınarın sesine Gezi parkı ağaçları eşlik etti sonunda dur dediler ... Kayıplar elbette olacaktı hangi direnişin kayıpsız olduğu görüldü . Ahmet, Ethem ,Ali İsmail Abdullah ve diğerleri hatta uyansın diye her gün dua ettiğimiz Berkin Elvan bunların hiç biri unutulmayacak hepsi içimizde apayrı bir insan yanımızın kanayan birer parçası ama benim gezimde umut vardı . Bazıları hala görmedi ama bir şeyi çok iyi gösterdi gezi biz bizim kuşak zannettiğiniz gibi koyun değil ... Her şeyi peşinen kabullenen sessiz insanlar hiç değil ... Böyle işte konuşuruz anlatırım uzun uzun da kaç sene geçti yahu sana bir ad bulmak lazım ... Aman onu da buluruz artık buradayım çok çene çalıp çok başını ağrıtacağım ama öncelikle güzelce bir temizlik tasarımını falan yenileyelim sonra devam ederiz ...:))

28 Kasım 2010 Pazar

BİR SANATÇIYI YARGILAMADAN ÖNCE

Efendim müzik dünyasının son zamanlarda tartışma konusu malum.Bizler ister hoşlanalım ister hoşlanmayalım Hayko Cepkin kendisini izlemeye gelen (Aslında orada ne işi olduğunu hala anlamadığım) mafya kılıklı ne konserle nede Hayko ile ilgisi olmayan bir adamı dövdü ve ortalık karıştı.Herkes uzman kesildi vay efendim sanatçılık sınırıdır nasıl yapar diyende oldu ellerine sağlık diyende.Ben olayın üzerinden bir kaç gün geçmesini bekledim özellikle izlediklerimi okuduklarımı daha rahat muhakeme edip yanlış bir yorum yapmamak için.

Bu sayfanın okurları iyi bilir ki Hayko Cepkin fanı değilimdir yani illa canlı dinleyeceğim diye bir derdim yoktur.Ha müzisyenliğine saygı duyarım iyi bir müzisyendir hatta Türkiye'de en iyi brutal vokallerden biridir müziğimize çok şey katmıştır o ayrı ama ben müzisyenliğinden çok kişiliğine hayranımdır Hayko'nun şu zamana kadar okuduğum haberlere ve disko kralı programından edindiğim izlenime göre...Peki bu olaydan sonra görüşlerimde değişen ne oldu.Şunu gönül rahatlığı ile diyebilirim ki değişen bir şey olmadı aksine Hayko'nun gözümde olan değeri arttı ve anladım onu.Anlık bir öfke veya sinire yenik düşmenin ne demek olduğunu ve ne tür sonuçlar doğuracağını hayat bana bu olaydan çok önce öğretmişti çünkü...

Son sözüm vay efendim nasıl yapar tarzı cümleler ile onu yargılayanlara empati nedir bilir misiniz bu konuda bilginiz var mı bilemem.Bilmiyorsanız söyleyeyim empati kendini karşındaki insanın yerine koymaktır.Bir an olsun durun ve düşünün bakalım onun yerinde siz olsanız ne yapardınız?Hepimizin cevabı birleşir bu noktada herhalde o halde eleştirdiğiniz ve size tuhaf gelen şey nedir? Sadece bu olayda değil günlük hayatta karşılaşılan olaylarda öncelikle empati yöntemini denemeyi sonra yargılayıp konuşmayı ilke edinelim lütfen.Herkese saygılar...

21 Kasım 2010 Pazar

BİR BAYRAM BÖYLE GEÇTİ

Her sene Barış Manço eşliğinde bugün bayram şarkısıyla gözünü açmayı felsefe haline getirmiş olan ben bu bayram geleneği bozdum. Ama hayatımın en güzel bayramlarından birini geçirdim. Ah birde şu kazalar ve kanal d haber rezaleti olmayaydı. Bayramın birinci gününde saydım tam 17 kişilik mis gibi sohbetler ettik saatlerce hatta espri bile yaptım 5 kişi daha bulamadık mı halı saha maçı yapardık. :)Kısacası benim için bayram bayram gibi başladı iş hayatına atıldığım süre boyunca ertelediğim ne varsa yaptım…

İkinci güne çile bülbülüm çile adlı musiki eserle başladım abartmıyorum efendim uyandığımda televizyonda resmen o çalıyordu. Kaldığımız evin misafirperver ev sahibi sağ olsun teker teker kaldıracağına ufak bir neşeyle kalkmamızı sağladı. Neşe ile kalkmamız beklenirken içimizden küfürler etmemiz ise apayrı bir ironi tabi ki. Velhasıl kahvaltılar yapıldı Bulutsuzluk özleminin şarkısında söylediği gibi yine düştük yollara istikamet kendi evimiz bir zahmet. Neyse eş dostu arabaya toplayıp vardık eve…Sonrası malum Kanal D Haber rezaleti. Şükrediyorum ki haber izlemeyi uzun zaman evvel bırakmış bir insanım. Ama o akşam bir haberci nasıl saçmaların resmini gördük ekranda .Canlı bağlantı kurulan hanım efendinin kulağı ya sağırlıktan yada reyting hazretlerin yarattığı geçici duymama sorunundan ötürü çocuk sesi duyuldu kelimesini çocuk cesedi bulundu olarak algılayacak kadar kapalıydı…Bu konuda başka bir şey söyleyemiyorum sözün bittiği yerdeyiz çünkü…Bayrama geri dönersek bol akraba özlemlerinin ardından dün yine düştük yollara bu sefer istikamet tiyatro. Oyun Nazım’ın kaleminden Memleketimden İnsan Manzaraları kitabından 11 tablo. Bizler için tabloların sesi olan insan Rüştü Asyalı…Başta kesin yanlış okudum şaka bu diyordum ama doğruymuş tabloları böyle profesyonel bir insanın sesinden dinlemek zaten oyuna gitmeyi senelerdir isteyen benim için bir nevi terapi gibi bir şey oldu ve ben cin çarpmışa döndüm. Oyundan çıkan ben ve robot gibi hareket ettiğimden kendime gelmem için süre sona erdiğinde tüm gün çantamda olan makinemizin tiyatroda kaldığını hatırladım. Eh benden farklısı beklenmezdi zaten. Ne zaman bir oyun yada sinema çıkışı dünyaya adapte sorunu yaşamadım ki zaten. Sözün kısası Tanrı ile bir anlaşmam vardı Memleketimden İnsan Manzaralarını izliyim ölsem de olur derdim hep ben istediğimi yaptım sözüm ve anlaşmamız hala geçerlidir Tanrım ne zaman istersen…

Bir bayram böyle geçti işte yarın yine iş başı. Neyse ki işimi seviyorum. Son olarak bu bayramda trafik canavarı yine iş başındaydı kayıp bayağı var ne yazık ki buda güzel bir bayram geçirmiş olmanın tuzu biberi olsa gerek. Araba kullananları hiç anlamam zaten ne diye hız yaparlar hızlı gidince gideceğin yere çabuk gidince ellerine ne geçer yoksa madalya veriyorlar da ben mi olayın ayırdında değilim bilemem. Bildiğim bir şey var ama eğer ki hiçbir şeyi düşünemiyorsanız gideceğiniz yerde ki insanları düşünün ve dikkatli gidin. Çünkü gecikmenin telafisi olur ama hız yaparak yitip giden bir hayatın veya hastaneye koşan yakınlarınızın üzüntüsünün telafisi olamaz…


Dip Not: Beni duymayacaklarını bilsem de söylemeden edemeyeceğim Canlı Yayın parçaları ile kalbime taht kuran sevgili Mor Ve Ötesi grubu şu Kanal D Haber rezaletine bir el atsanız keşke de değiştiler diyenlere kapak olsa ...

19 Temmuz 2010 Pazartesi

BİR ŞARKININ ANLATTIKLARI

"Son deneme saat kaç saat kaçki
Seni buldum sesin gür yüzün eski
Artık bir şey yapamam yapamam ki"

Harun Tekin ( Mor Ve Ötesi)

Ne güzel günler geçirmişim meğer bu hayatta ve ne kadar çocukmuşum büyüdüm sandığımda hep yanılmışım esas şimdi büyüyormuşum...Mor ve ötesinin Son Deneme şarkısına takıldım kaldım bu günlerde. Demek ki neymiş insanın neredeyse 6 senesinin özeti tek bir şarkıda geçen üç cümleden ibaretse o şarkıdan kolay vazgeçilmiyormuş hele ki bu günlerde...Bakmayın böyle söylediğime değil 6 üstüne bir 10 sene daha geçse bile bu şarkıdan kolay kurtulamam...

İlk dinlediğimde çocuktum ve ne zaman kafam atsa babamla tartışsak hemen oradan kaçar sığınağım olarak gördüğüm odama gider ve kulaklığı takıp son ses bu şarkıyı dinlerdim zaman geçerdi ve benim elim kolum hep bağlı olurdu yani bir şey yapamazdım bu konuda ama bu şarkı beni alır çok uzaklara götürürdü .Hatta gariptir bayağı geçmişe insanların pikaplarda müzik dinlediği yılları hatırlardı Harun Tekin'in sesi bana bu şarkıda...Aradan yıllar geçti tabi ben hala aynı kafasının tası attığında yine sığınağına çekilen ve kendi kabuğuna çekilip susmayı ilke edinen ben.Konuşunca ne olduğunu kelimelerin karşındakini zehirli bir yılan gibi soktuğunda neler olabileceğini defalarca gördüm çünkü.O yüzden susuyorum bazen anlıyorlar bazen anlamıyorlar...


Budan beş gün önce idi bir hayaletle karşılaştım şarkıdaki gibi sesi gür yüzü eskiydi geçmişimden geliyordu.Kovdum onu yanı başımdan hala benim o eski tanıdığı ben olduğumu sanıyordu oysa ben değişmiştim ve artık hiç bir yapamazdım başlarda anlattım anlamadı sustum yine anlamadı bende boş ver dedim ve gözlerimi kapatıp uzaklara doğru yolculuğa çıktım.Son denemem başlayalı ve biteli çok olmuştu ve ben o eski söylenen yalanlara kanan ve mutlu olan ben değildim.Geçmişte kalmıştı her şey ve benim için o sayfa çoktan kapanmıştı.Yani artık hiç bir yapamazdım...

12 Şubat 2010 Cuma

BİR YAZARIN YILLIĞI

Günlük;

Merhaba en son 2009 yılında yazdığım göz önünde bulundursak ben 2010 model sahibin Şaka bir yana süper bir karar verdim artık biriktirip biriktirip yıllık olarak yazacağım sana böylece hem özleyeceğiz bir birimizi hem birikim olacak…İşin şakası bir yana sahibin okullu birisi biliyorsun artık.Vize zamanı final zamanı oldu mu sana yazmayı geçtim kafamı kaşıyacak vaktim olmuyor.Yada yalan söylemeyeyim oluyor matematik özürlü kafama zorla matematik öğretmeye çalışırken bunun sonucu neydi yahu deme zamanlarımda kaşıyorum kafamı Nerden gittim de mantarcılık yazdım anlamıyorum ki neyse ki ilk dönem için matematik kabusumuz sona erdi ve nasıl olduysa geçtim.Yada hoca bende kafayı sıyırma belirtileri gördü ve geçirdi…



Neyse konumuz bu değil tabi ki konumuz yarın yarın çocukluğuma dönüyorum dermişim ve günün ilk iğrenç esprisini yaparmışım .Şaka bir yana işi gücü bıraktım ve ilkokul arkadaşlarımla buluşuyorum yarın.Anlayacağın en son ilkokulda gördüğüm koca kazık adamlar toplantısı var yarın.Bugün ki espritüel oluşumun tek sebebi bu işte.Malum hepsini gördüğümde bildiğin çocuktuk.Oysa şimdi kazık olma yolunda hızla ilerliyoruz…Yarını düşünüyorum da tam bir adaş toplantısı olacak aynı zamanda.Sana ilkokul yıllarımı hiç anlatmadım tabi dimi şu kadarını söyleyeyim ilkokulda adı benle aynı olan 2 kişi daha vardı bildiğin üç kişiydik yani aynı isimli haliyle lakaplarımızla anılırdık büyük ortanca küçük
Allah’ım şimdi düşünüyorum da ne kabus ama…Düşün ben yarın ki buluşmada ikisi gelmişse eksiği tamamlamaya geldim ben ortancanız diyerek girmeyi düşünüyorum ortama. Ne iğrenç espri ama ne yapabilirim Okan Bayülgen’ i izleye izleye ancak bu kadar geliştirdim kendimi…


Neyse günlük bu kadar yeter kendimi yarına saklamam lazım….Ama bende bu zeka varken bir şey olmaz yine ya.Söyler misin kaç kişi hem kendi hapşırıp hem çok yaşa deme kapasitesine sahip.Şimdi düşünüyorum da yarın benimle aynı mekanda bulunacaklara Allah ciddi anlamda sabır versin.Neyse kendine iyi bak günlük ben içimdeki iğrenç espri potansiyelini susturmaya gidiyorum…

19 Eylül 2009 Cumartesi

“Bugün Bayram Erken kalkın çocuklar
Giyelim en güzel giysileri
Elimizde taze kır çiçekleri
Üzmeyelim bugün annemizi”…
Barış Manço

Bir zamanlar bu sözler yankılanırdı her evde sonra sırayla uyanır kahvaltıya geçerdik neşe içinde uzun saatlere yayılarak yapılan kahvaltı sonrası giyinme ve misafir bekleme bunların hepsi ayrı bir törendi bir zamanlar.Ne zaman değiştik neden değiştik bilmem ama önce şarkılar sustu sonrası neşe içinde yapılan kahvaltılar.Olan inadına geleneği yaşatmaya çalışanlara oldu bende bunların arasındayım artık…

Bu bayram planım belliydi aslında ne yapıp ne edip yine Barış Ağabey’in sesiyle uyandıracaktım bizimkileri…Oysa şimdi devir öyle bir değişti ki artık şarkıya gerek kalmadı zamanla yarışır bir şekilde bir şeyler atıştırıp yollara dökülme vakti zaman.Dedim ya ne zaman değişti ne değişti bilmiyorum ama bizler büyüdük sanırım.Büyüdükçe bayramlarımızın tadı kaçtı bizler erkenden yollarda yaşadığımız şehirden kaçarken bulduk kendimizi başlarda büyük olmayınca böyle oluyor galiba.Yoksa biliyorum hala var reklamlarda ki gibi geniş aileler.Anneanne babaanne dede büyükbaba gibi aile büyükleri olan evler.Eğer onlardan birindeyseniz gelin bu bayram hiç söylenmeden yapın büyüklerinize ziyaretlerinizi inanın onları kaybettiğiniz zaman çok arıyorsunuz bu günlerinizi.Kendimden biliyorum çünkü önce dedemi sonra ananemi kaybettik ve bir daha hiçbir bayram şöyle topluca bayram tadında geçmedi.İlk o zaman anladım her şey bizler küçükken idi…

En son bayramları iki sene önce yeniden sevmeye başlamıştım benim gibi olan küçüklüğümden çıkıp gelen bir parçam sevdirmişti bana bayramları yeniden.Şimdi o bile gitti gitme diyemeden bakakaldım arkasından.İşte o günden beri geçmişi özler oldum ve yollarda buldum kendimi belki olurda geçmişimin bir parçasını bulurum diye.Son bir ümit bayram sabahı kahvaltılarına tutunmuştum ki onlarda yok artık…Bilmezler ki bu bayram en çok o kahvaltıyı özleyeceğim.Birer birer yitirilen değerlere inat nice bayramlara efendim.Bayramınız güzel geçsin hepinizin…

16 Eylül 2009 Çarşamba

BİR KATİLİN TESLİM OLUŞU

Aslında bu konu hakkında hiç yazmayacaktım geçen onca zaman yazmamak için çok zor tuttum kendimi ve hep bekle dedim hayırlısıyla önce bir yakalansın sonra yazarsın.Bekledim günler geçerken haberleri her açtığımda aynı haber ve bir değişiklik olmamasına binlerce kez kahrolarak bekledim.Sonunda birileri insanlıktan çıkmış ülkemde bak hala vicdan sahibi insanlar var dedirtti ve Münevver Karabulut’un katili Cem Garipoğlu geçen 197günün ardından polisin ve adaletin elinde.Bunun için sayın İstanbul Emniyet müdürü Hüseyin Çapkın görev yapan tüm meslektaşlarını kutladı ama ben gayet bilincim yerinde bir şekilde Cem’i ve ailesini kutlamak istiyorum.Kafalarında ne gibi planlar var bilmiyorum ama yinede teşekkür edilmesi gereken onlar asıl.Farkındaysanız Cem yakalanmadı zaten ailesi tarafından teslim edildi gönül tabi ki bu satırlarda polisimizi kutlamak isterdi ama yapmayacağım bunu çünkü bu yakalanışta onların bir payı varsa ailenin on payı vardır…

Olan oldu yakalandı yada teslim edildi huzura kavuştuk mu acaba…Benim hala vicdanım rahat değil bu konuda bundan sonra ne olacağını düşündükçe o konu da ki olasılıkları düşünmek vicdanımı rahatlatmıyor benim.Çünkü istenildiği kadar yakalanmıştır denilsin olayın aslı öyle değildir.Aile teslim etmiştir ve ben çok iyi biliyorum ki Cem en az cezayı alacaktır.Ailede para var malum sağlayabilir bunu.Kısacası bu yakalanış herkese yaradı İstanbul emniyeti imajını düzeltti(tabi yerseniz)aile ise Cem’i polise verip rahata erdi.En azından Münevver’in babası artık kanal kanal dolaşıp adalete teslim edin demekten vazgeçecektir.Böyle düşündüğüm için beni kınayabilirsiniz evet bende başlarda Münevver için üzülüyor ve Süreyya Karabulut için nede olsa baba işte canı yanıyor acısı büyük işte adamın diyordum ama ne zaman ki cinayet Seda bacımızın programına kadar düştü oralarda tartışılır olup ortaya para iddaaları atıldı o an olay inandırılıcılığını kaybetti artık.Bense artık medya yıldızı haline gelmiş baba Süreyya Karabulut’u gördükçe yalnızca giden Münevver’e üzülür oldum oda gideni geri getirmiyor zaten.

Evet isteyenler CemGarioğlu’nu polisimiz yakaladı yaşasın Türk polisi ve adalet diye sevinebilir haklılardır da kendilerince bense 197 günün sonunda polise teslim ettiği için ailesine teşekkür edecek kadar hissizleştim bu konuda…Yinede sevindiğim bir nokta var tabi oda insanlığımızı hızla kaybettiğimiz şu günlerde azda olsa geri kazanmamız bu olay sayesinde.Cem’in yakalanamayışı polisimizin başarısızlığından çok daha öte bir insanlık ayıbıydı çünkü bana göre ve şimdi bu ayıp azda olsa giderildi…

15 Eylül 2009 Salı

KISA YOL SAYIKLAMALARI

I
Bundan yaklaşık 4 ay önce odamdan son kez bahçemize bakıyorum.Geçmişimi doğduğum şehirde bırakıp yola çıkıyorum.Zannediyorum ki gittiğim şehirde hiç anmayacağım geçmişimi….Hayata dair kaçıncı yanılgım saymadım ama yine yanıldım işte.Hiç bir şeyi unutmamış olarak gidiyorum doğduğum şehre.Hayatımda başka biri aklımda başka biri ve doğduğum şehir.Gitmeyeceğim deyişimin ardından birkaç kez gittim elbet peki şimdiki neden canımı yakıyor.Bilmiyorum düşünmek istemiyorum da düşüne düşüne az evvel aklımın iplerini saldım çünkü….

II
Zaman geçiyor ve benim hazırlanmam lazım hem ruhen hem bedenen abartıyorsun diyor bir yanım haklı belki de abartıyor olabilirim…Kendime gelmeye çalışıyorum bir günlüğüne de olsa bir şeyler hazırlamak gerek.Sırt çantanı yüklenip yolcudur Abbas bağlasan durmaz demekle olmuyor bu iş.Eksiklerimi kontrol ediyorum ipod tamam şarkılar eh herhalde tamam dedik ya kağıt kalem tamam defter alıyorsun yanına şaşkın ve en önemli şey kıyafet…Hop dur bakalım işte orda işin o kısmı hazır değil henüz…Beni gören herkesin a sen değişmişsin demelerine sebep olan en önemli mevzu bu işte bunu atlamak olmaz tabi.Bir kot bir tişört bitti işte desem de iç sesimi susturamıyorum.Bir yere giderken en nefret ettiğim şey bu işte…

III
Değişim diyorduk değil mi insanın önemli kararlar alıp değişmesi için nedense hep birebir ilaç gibi gelmiştir yollar bana.Başını cama daya müziğini aç ve yol bitene kadar düşün.Bunu yaptığında kafanda bir çok şeyi çözdüğüne inananlardanım ben.Bu sefer değişim için yollara düşmeme gerek kalmadı ama değişimim fizik kendi çünkü.Öncelikle aynalarla barıştım gerisi geldi zaten şimdi gören herkes güzelleştiğimi söylüyor bana başka bir şehir yaramışmış …İçimde hiçbir zaman değişmemiş olan beni görseler ne derlerdi acaba….

IV

Notların sonuna gelirken anlayabiliyorum her şeyi anahtar kelimem bedenen değişen ama ruhen aynı ben…Bu yüzden doğduğum şehre gitmek lafı canımı acıtıyor hala.Oysa mutlu olmam gerekir birbirimizden habersiz aynı şehirde aynı havayı soluduğumuz için.Bunu kabullendiğimde canım acımıyor artık tam tersi seviniyorum.Evet doğduğum şehre gidip bir günümü orda geçirmeye geçmişimle yüzleşmeye kısacası yarına hazırım artık.Bana da yakışan bu değil mi zaten korkmadan gitmek nasılsa geliyorum görüşelim istersen dediğimde korkup kaçan birisi hep vardı…

9 Eylül 2009 Çarşamba

SEL BAŞKENTİ

İstanbul dün itibariyle sele teslim oldu ölü sayısı şimdilik 23 net ceset sayısı ise henüz bilinemiyor.Düşünün bir kere sabah evinizden çıkıyorsunuz akşam o eviniz yok yada gece yatıyorsunuz sabah kalkıp kalkamayacağınız belli değil.Sözün bittiği noktada tam burada başlıyor galiba insanların canının ucuzluğunu gördükçe hayatta kalabilmek için sel sularında çırpınanları gördükçe içim acıyor ve diyecek söz bulamıyorum.Felaketi ve olanları mantığıma daha yeni yeni anlatıyorken söylenecek ne sözüm olabilir ki acıyı paylaşmaktan başka…

Selin ardından gelen açıklamaları ise beynimin algılamasını sağlamam mümkün değil.Tipik yönetici anlayışı işte nedir efendim deprem bekliyorduk e ne oldu sel vurdu.Büyük köy muhtarının sözleri her şeyi ziyadesiyle açıklıyor zaten ne diyordu muhtar bu tablo İstanbul lu’nun tedbirsizliğinin sonucudur.Şimdi çok şey söylenir bu sözün üstüne de ben yine en hafifini söyleyeceğim.Sayın muhtarım evet halk tedbirsizdi peki uyaran var mıydı hayır neden e bu felaketi beklemiyorduk efendim peki ne bekliyordunuz deprem bekliyorduk…Biri bana açıklar mı sele hazırlıksız bir şehirde birde Allah korusun deprem olsa ne olur.Yada sel de bu kadar can pazarı yaşanırken depremi yaşasak ortaya ne tür bir manzara çıkar.Birde şu var tabi bilim adamları kıyamet için 2012 dediler ya rahatladı bizimkiler oh 2012 ye daha var.Hiç düşünende yok çok şükür kıyamet bu tarihte tamam ama ya öncesinde büyük bir felaket olursa.Ne olabilir bu felaket deprem tamam ona hazırız başka başka aklıma gelmiyor valla deyip koltuklarına kuruluyor çok şükür yöneticilerimiz.Sonrasını hepimiz görüp izliyoruz işte.Felaket bölgesine medya mensubu botlarla ulaşıyor bizim yetkililer yok ulaşamıyor.İşte sözün bittiği yer burası bizler bu durumdayız artık…Bazıları seviniyor 2010yılında kültür başkentimiz İstanbul diye.Bense manzaraya bakıp soruyorum kültür başkentimiz sel felaketinde bu durumdaysa kültür başkenti olmaya hazır mıdır değil midir.Cevabı zor değil bu sorunun az çok hepimiz biliyoruz başımızdaki ülkeyi yönettiklerini sananlar hariç tabi onlar ki hiçbir zaman duymuyorlar alt yapı hazır sorunda yok.Peki o halde yiten onca can insanların onca malı bunların hesabını kim verecek…

Beynimin olayları ancak algılamasıyla yine fazla sinir stres yapıp birer koyundan ibaret olduğumuzu yine unuttum sanırım affola.Gerçeği tekrar hatırlayalım isterseniz bizler koyunuz soru soramayız düşünemeyiz de sadece kendi günlük yaşantımıza bakmamız lazım ve hala yaşadığımız için o manzaranın içinde olmadığımız için şükretmemiz lazım…Böyle düşünenler yazının buradan sonrasını okumaya bilirler benim sözüm böyle düşünmeyip de üzülenlere ve İstanbul halkının acısını paylaşanlar için zaten biliyorum ve inanıyorum ki var sürüsünde ki koyunlara benzemeyip isyan edenler benim sözüm onlara ve felaketi içinde yaşayanlara zaten.Geçmiş olsun Türkiye her nerede yaşıyor ve acı bu selin acısını paylaşıyorsan ve unutmadan hepimiz İstanbulluyuz aslında itirazı olan…

2 Eylül 2009 Çarşamba

TERKEDEN

“Kimdi giden,
Kimdi kalangiden mi suçludur her zaman
Ne zaman başlar ayrılıklar
Dostluklar biter ne zaman”
Murathan Mungan

İki gündür yaşadıklarının özetini çıkar deseniz yukarda yazdığım dörtlükle başlardım ve susardım.Yukarda yazdığım dörtlük özetin fazlasıyla özeti oluyor çünkü.Aylardır görüşmediğiniz çok dil döktüğünüz ama suskunluğunu bir türlü kıramadığınız bir insan bir gün kendiliğinden konuşmaya başlayıp 24 saat geçmeden yeniden kendi suskunluğuna gömülürse tepkiniz ne olurdu.Sanırım ben biraz fazla sabırlı insanım hala dil döküyorum anlatması için.Bildiklerinizin canınızı acıtacağını bile bile gerçekleri duymak istemek nasıl bir şey bilen var mıdır aranızda .Ben artık bu duygunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum.Terk eden giderken bana bu öğretiyi miras bıraktı çünkü birde düşüncelerimi.Oysa yemin etmiştim düşünmeyeceğim diye…

Aradan ne kadar zaman geçmiş olursa olsun haber aldığında canın hala aynı ateşte yanması buna sevgi deniyorsa eğer o ateşle yanalı yüzüncü günüm falan olmuştur şimdiye kadar…Birazda bilerek yanmak benimkisi gidenin suçu yok artık anlayabiliyorum bunu.Peki giden gitmişse neden geri döner neden yapar bunu geride bıraktığı insana.Artık sadece bu sorunun cevabının peşindeyim.Uykusuz kaldığım gecelerin sabahları bu sorunun cevabını veremiyor çünkü.Hani bir bilen olsa işte bu deyip huzura kavuşacağım belki yeniden.Ama şimdilik huzur çok uzaklardaki bir liman benim için.Yıllar önce dinlediğim bir şarkıyı yeniden keşfediyor gibiyim şimdi ve düşünüyorum da şarkıların değerini ve anlamlarını en çok böyle zamanlarda anlıyorum ben.Belki de bu yüzdendir benim için sözün bittiği yerde şarkılarının başlayışı.

Giden gidiyor sözler bitiyor yine .Ben yine bu gidişi seyrediyorum gidene dur diyecek kadar cesaretim yok çünkü ne olacak ki canım unuturum geçer.Unutsaydın arada geçen zamanda unuturdun kandırma kendini diyor içimdeki ses duymazdan geliyorum onu gidenin arkasından ne desen boştur çünkü hem giden suçlu değildir hiçbir zaman.O deneyen denerken yorulan ve bu yüzden gidendir .Sevemediği yada gittiği içinse gideni suçlayacak kanunsa daha icat edilmemiştir henüz.Yeter ki giden geri dönerse kalanın canı aynı yerden acımasın.Peki ya acırsa ne olur onun adı sevda olur yine ve ben biraz korkaklığımdan birazda sevilmediğim gerçeğini ezberlediğimden susarım.Söz bitip yerini müziğe bırakırken sabah olur herhangi bir şehirde.Ve ben herhangi bir şehrin sabahına uykulu bir gözle günaydın derim yeni umutlar ekerim yüreğime ya olursa diye.Şimdi söyle bakalım ey okur gerçekten giden mi suçludur her zaman yoksa gittiğini ve sevilmediğini bildiği halde umut eden kalanda da suç varmıdır…?

31 Ağustos 2009 Pazartesi

TEK BAŞINA

“Kim olursan ol, ne istersen yap
Sen de bu dünyada, tek başınasın
Anne kolunda, baba yolunda
Kardeş yanında, tek başınasın”

Nuri Kurtcebe




Sonunda üniversiteye kapağı da attık sevgili okur.Sabah erkenden yanımda kardeşim düştük yollara.Ben gece doğru dürüst uyuyamadığımdan espriler gırlaydı tabi bende kayıt yerinin oraya varana kadar.Sonunda kardeşimde bana uydu ve son yüzyılın en iyi ikilisi şeklinde gittik geldik.Gözlemlerime gelince aslında tek bir gözlemim vardı işlerimiz kolay hallolsun diye bölüm başkanı bir tanıdığımızın yanında aldık soluğu direk ve hiç susmayan telefonlarına birebir şahit oldum.İki soru var birincisi kayıt tarihleri ikincisi gerekli belgeler.En az 10 kez telefon çaldı ve bu sorular hiç değişmedi…

İşlemleri yaparken de ortaya çıkan komiklikler yok değildi tabi misal harç parasını yatırmaya gittik bakıyorlar harç parası ödememe gerek yok krediye baş vurmuşum.Ya havle çekerek meramımı anlattım tabi.Hatta bir ara annem başvurdu da benim mi haberim yok demeye başladım sonunda sorunun sistemde olduğunu anladılar tabi haliyle .Meselenin özü tüm pürüzleri haletlim ve resmen Kırıkkale Üniversitesi Mantarcılık öğrencisiyim artık.Şaka gibi gelse de gerçek bu ve ben öylesine mutluyum ki acaba gerçek midiye gidip gelip kimlik kartıma bakıyorum.Geriye okulların açılmasını beklemek kaldı bir tek.Günün birinde mantarcılık mesleğini bu kadar benimseyeceksin deseler gülerde geçerdim herhalde ama mümkün oluyormuş işte.Şimdi düşünüyorum da tercih yaparken güldüğüm dönemlerde aslında farkında olmadan ikinci yapmak istediğim mesleğimi bulmuşum ben.Bugünden itibaren hayatımda yeni bir sayfa açıyorum artık ilk üniversiteyi kazandığım sene babamla yaşadıklarım açık öğretimde okuma savaşı verişim bunların hepsi geride kaldı artık.Aynaya baktığımda o günlerinden ders almış ama artık o günlerini gülümseyerek hatırlayan bir ben görüyorum karşımda.Hiç olmadığım kadar umutluyum ve hazırım yeni bir üniversiteye ilk defa girilecek ortama…

Yıllar öncesinin hayalini gerçek yaptım bugün hala inanamasam da tek fark eskiden bir ağaca yaslanıp hayal kurar ve yazardım bir bir millet deli bu der dalga geçerdi benle bu yüzden kimse arkadaş olmak istemezdi benimle.Şimdi ise gök yüzündeki yıldızlara bakarak hayal kurdum ve evet dün gece heyecandan sabahlarken yine yalnızdım.Alıştım artık nasılsa her şey Nuri Kurtcebe tarafından söylendiği gibiydi…

29 Ağustos 2009 Cumartesi

BABAM'A

Merhaba baba sana ilk kez bir şeyler yazdığım zamanı hatırlar mısın bilmem…Ben çok iyi hatırlıyorum ilkokuldayım ve babalar günüydü sen bize gelmiştin bende biraz da anemin zoruyla sana o gün hakkında düşüncelerimi yazdığım şiirimi vermiştim saklar mısın bilmem muhtemelen kaybettiğin pek çok şey gibi onu da kaybetmişsindir bendede durmaz zaten meselemiz bu değil.Mesele sensin baba aradan onca zaman geçmesine rağmen değişmeyen ve bana yaşattıklarını gittikçe kardeşime yaşatmaya başlayan sen.Ben artık büyüdüm baba oda büyüdü artık aldırmamayı öğrendik söylemlerine ama unuttuğun bir şey var baba kol kırılır yen içinde kalır….

Yıllar önce bir yaz akşamının sabahıydı baba olağanca kızgınlığınla annemle tartışırken senide evlatlıktan reddediyorum demiştin o zamanlar üniversite sınavının sonucunu bekliyordum bak üniversiteyi bitirdim hatta ikinci üniversitemi kazandım ama o günü hiç unutmadım ve o günden sonra hiç bir şey eskisi gibi olmadı olamazdı da zaten ne zaman sevmeye çalışsam böyle kabullenmek lazımdır desem hep bir şekilde nefretimi geri getirmeyi başardın tıpkı bugünkü gibi ama biliyor musun baba nefretimi yenmeye hiç bu kadar yaklaşmamıştın …Dünde kardeşime senin artık bir baban yok demişsin.Bunu nasıl başarıyorsun baba hadi tekine sinirle söyledin sonucunu gördün işte seninle görüşmeyi dahi sadece telefonda kabullenen birini yarattın peki ya öteki kızın baba onun nefretini kazanmakla eline ne geçti…Biliyoruz iki gün sonra başlayacaksın yine kızım şöyledir böyledir sinirliydim moralim bozuktu falan diye ama dedim ya kol kırılır yen içinde kalır yani baba bir insanın ağzından söz bir kere çıkar ve bir kez daha tebrikler baba düşüncelerimin bir türlü aynı doğrultuda olamayacağına inanmaya başladığım kardeşimle bile ortak düşünmemize sebep oldun…

Senden sonra kimseden nefret etmemeye çalıştım hep sevgim ve saygım nefretin önüne geçti.Öyle bir duruma geldim ki hayatımda belki senden sonra en çok nefret etmem gereken insanla bile insanca konuşabiliyorum aylar sonra.Bunu sen başardın baba ve ben bu sayede ben oldum.Bak bu sene yeniden başlıyorum üniversiteye ama ben hala aynı çocuk ve aynı benim.Sense her şey tam yoluna girerken bir olay çıkarıp her şeyi tuzla buz eden adam.Ben alıştım da baba umarım kardeşim alışmaz bunlara ve umarım ilerde saygıyla hatırlayacağı baba portresini yıkmayı başarmamışsındır…


Yazarın notu:Ne çok olmuş meğer yazmayalı bilinçli olarak verilen bir ara değildi bu içimden yazmak gelmedi diyelim ta ki dün akşama kadar.Bir şey oldu yine ve içimdeki nefret tohumları başa sardı yine.Ancak o zaman hatırladım üniversite haberini dahi yazmadığımı . İster sevinç fazlalığına bağlı unutkanlık deyin ister geçmişi hatırladığından dolayı yazmak istememek ama Kırıkkale üniversitesi Mantarcılık öğrenci adayıyım bu hafta ise resmen öğrencisi olacağım.Mantarcılıkta ne ki dediğinizi duyar gibiyim iki senelik bir bölüm oluyor kendileri .Kazandığım bölümü duyduktan sonra gülmekte serbesttir başlarda tercih zamanı mantarcılık yazacağım dediğim herkes gülüyordu zaten.Buna bende dahil tabi ki.Şimdi düşünüyorum da bana da böylesi değişik bir bölüm okumak yakışırdı yahu.Neyse efendim sözün özü buralardayım anlatılacak çok şey var tabi ki ama şimdilik bu kadar bu yazımız tadımlık olsun…

4 Mart 2009 Çarşamba

BU BİR VEDA HAVASIDIR

Ömrümün geçen 14 ayı malum beklenen şahısın gelişi geleli bir ay hatta neredeyse iki ay oluşu değiştiğini ve ne yazık ki soğuduğunu görmem her soruşumda inkar edip kafa dinliyorum deyişi ve dün.Anladım ki dostlar o başkasını seviyor.Kendisinin dediği yani bana ilettiği bir şey yok ama ben o konuşmasa da ortak girdiğimiz bir sitenin forumuna benimde okuduğumu özellikle onun yazdıklarını okuduğumu bile bile yazdığı bir şey kafama gerçeğin balyozla inmesini sağladı peki neydi o cümle "bir keresinde küçük bir hata yaptım ve tüm hayatıma mal oldu şimdi ona ulaşmaya çabalıyorum ". Daha açık ve net nasıl ifade edilebilirdi bilemem ama sonunda benden beklenen cümleyi kurdum dün gece.


B:Biliyorsun ki gidiyoruz bir kaç haftaya kadar gitmeden senden bir şey isteye bilir miyim
O:Evet
B:Gitmeden evvel son kez görüşebilir miyiz
O:Tmm

Meselenin özü budur işte bizimkiler görüşme teklifinin ondan geldiğini sanıyor ne önemi kaldı bilmiyorum ama söylemedim de görüşmek isteyenin ben olduğumu .Kafamda ki plana göre yarın görüşüyoruz yani öyle olmasını ben çok istiyorum beyimizi bilemem.Eskiden olsa ben değil de o görüşelim derdi bir keresinde hiç unutmam onla beraberken annem aramıştı kaç kere ve ben hiç 3.çalışında duymuştum.Tam bur da iç ses devreye girer


İç:Tanrım lütfen beni kurtar
B:Sende mi
İç:Evet bende
B:Neden peki neden herkes benden kaçıyor
İç:Şu anını anlattığın cümle saçma olmadı mı yarın bir aksilik olmazsa son görüşme bunun bilinciyle gideceksin oraya emanetini verip geri geleceksin
B:Hayır canım öyle olmayacak
İç:Ya nasıl olacak
B:Emanetimi vereceğim bir saat boyunca ona son kez bakıp kahvemi içeceğim ve sonunda mutluluklar dileyeceğim eve geldiğimde ise tamamen bitmiş olacak bu hikaye
İç:Bende onu demiştim neyse sen iyisi mi biraz yalnız kal ve düşün.


Düşünmüştüm kim bilir kaç gece ölüyorum sanıp sızmıştım uyandığımda saatim ertesi sabahı gösteriyordu.Böyle geçen neredeyse iki ay dünkü okuduğum şeyden sonra eminim artık her defasında kendimi telkin edip sayıklıyorum şimdi bitti bitti bitti bit...

20 Şubat 2009 Cuma

GİDENE MEKTUP

"Sana her şey o kadar güzel ki bunun bir rüya olmasından korkuyorum dediğimde hep merak etme ben yanındayım her zaman yanında olacağım sözüne güvenirdim .Hayatında bu sözü kim bilir kaç kez duymuş biri insan için öyle zordu ki güvenmek sana belli etmesem de hep korkardım o yüzden gün geldi korkularım doğru çıktı sustun kaçtın gittin..."

Hiç bir şey anlamıyorum şu aralar hatta yaşıyor muyum ondan bile şüpheliyim hayatımda en güvendiğim insan evlenme teklifi ettiği gün gözümü kırpmadan evet dediğim ama yinede bunun geçici olduğundan korktuğum insan sen bile hayatımdan çekip gittin işte.Nerdeyse bir ay olacak üstelik her şey güzel olacak derken susup gitmenden ne anladım dersen hiç bir şey derim çünkü anladım ki ben seni hiç tanımamışım tanımadığım birini anlamam beklenemezmiş.Geceler boyu düşündüm ve bu sonucu çıkardım .

Yokluğun o kadar çok yakıyor ki canımı herkesin hadi çık dışarı hayat dışarı da yeter bu kadar yas tuttuğun kendine gel deyişlerine inat hayata yeniden başlamaya korkar oldum artık biliyorum çünkü hayata yeniden başladığımda sen olmayacaksın yanımda senden kalan tek şey yokluğunda sevdiğim gelişinle daha da anlam kazanacağına inandığım bu şehir olacak.Onu da sensiz yeniden sevebilmem öyle zor ki.Bilirsin bu şehri sadece senin melodilerinle seni anlamaya çalışırken sevmiştim.Şimdi görüyorum ki boşa imiş tüm çabam bak bir şey demeden çektin gittin işte bu şehre geleli üç hafta oldu senden haber alamayalı ise 5 gün.Herkes senden kaçıyor diyor artık ben inanamıyorum benden kaçman için ne yaptım ki sadece ufak bir yalan söyledim oda zorunlu olduğu için hepimiz söylemez miyiz bazen hani gerçek daha çok acıtacaktır karşındakinin canını mecburen yalan söylersin canı az daha yansın diye buda öyle bir yalandı işte....

Sen gittin ya hayata yeniden başlamaktan korkan bir hiçim şimdi ne yapsam olmuyor herkes zamanla geçer diyor kim bilir haklılar belki de ama ne demişler iz bırakanlar unutulmaz gitmeden haber verseydin yada dinleseydin tek bir şey söyleyecektim sana "bilirsin iz bırakanlar unutulmaz derler sende bende derin bir iz bıraktın ve bu yüzden hiç unutmayacağım seni güle güle"Evet sadece bunu diyecektim gideceğinden adın gibi emin olduğun birine kal demek manasız olurdu çünkü günün birinde ne söylesem ne yapsam yinede giderdin hep korktuğum gibi.Sorun korkularımın gerçek çıkması değil aslında sorun sadece kalbimin acıyor oluşu...


Özel not:Yazmayı bıraktığımdan beri geçirdiğim üç haftanın özeti ve iki senelik bir umudun bir sevginin bitmesinin kelimelere dökülmesiydi.Bitiş sadece kelimelere dökülürken kolaydı aslında kalpte ve beyinde bitirmek cümlelerin kağıda kaleme dökülmesinden çok daha zor ve imkansız şu sıralar ama elimden geleni yapacağım...

29 Ocak 2009 Perşembe

THE END(SON)

Bitti sevgili dostlar ve değerli okuyucular herşey buraya kadarmış.Yani aradığınız kişi kapsama alanı dışında sebep bir aşk kazası 14 ay dan sonra gelen ama aynı zamanda konuşmayan bir şahıs.Neler ummuştum oysa umutlar çöpe kağıt kalem rafa.Yazmıycam her satırım o olucak çünkü.Yeni bir masal bulmak lazım herşeye sil baştan başlamak lazım.Oda zor gözüküyor biraz öncelikle mideme kızım yemek yiyceksin komutunu kabul ettirmem lazım.Her neyse hoşcakalın hepiniz elveda yazı yazdığım sokaklar ve siz okuyanlar çekilebilirsiniz perde kapandı....