20 Aralık 2007 Perşembe

DEPREM EŞLİĞİNDE BİR BAYRAM

Efendim sabahı şerifleriniz hayırlı olsun hepinize hayırlı bayramlar.Blogumda uzun zamandır haber yazmıyordum sağolsun bugüne nasip oldu.Öncelikle şunu soruyim normal bir bayram sabahı nasıl olur ailece sofraya oturulur şen olalım şenlikli olalım tadında kahvaltı yapılır ve herkes giyinir bayramlaşır değilmi.Bugüne kadar benimde bayramlarım böyleydi.

Bugün herşey normaldi aslında taki yarım saat öncesine kadar.Yarım saat önce bayrama depremde dahil oldu efendim.Bayramımızı kutlamaya gelmişte.Bayağı sallandık evde.İşin komik tarafı kardeşimin tarafından yapılan koltuk sallamalarına alışık olduğumuz için hepimiz birden ya tamam yapma dedik çocuğa.Sonradan baktık oda panik o zaman vardık olayın farkına.Böylece bayram sabahımız 5.7 şiddetinde bir depremle başladı.Halbuki ben yarın gitceğim için alarmı İstanbul'da verdirmiştim olabilicek olaylardan ben sorumlu değilim diyerekten.İşin şakası bayağı sağlammış evimiz onu gördük ailece.


Bugünlük haber bültenimiz sona erdi efendim hepinize şeker tadında bir bayram diliyorum.İlerleyen dakikalarda olay tekrar gerçekleşirse olay mahaline canlı bağlanıcaz efendim bizden ayırlmayın .Hepinize depremsiz günler

11 Aralık 2007 Salı

İÇSEL KONUŞMALAR

İçSes:Hey hoş geldin.Kapıyı kapattıysan gel otur bakalım.
B:Hoş bulduk kapı kapalı abi her zamanki gibi
İçSes:Aferim aferim e bugün nasılsın bakalım
B:Bilmem hiç düşünmedim.
İçSes:Neden?
B:Bilmem
İçses:Anlaşıldı yine bir açmazdasın çözmek bana düştü yine dimi?Farklısı olsa şaşardım zaten.Söyle bakalım ne oldu bayramda İstanbul'a gidiyordun
B:Evet gidiyorum bu açıdan sevinçliyim ama gel gelelim kardeşimin yanında olamıycam doğum gününde
İçSes:Yahu beni deli edicen yanında olcanda ne olcak koca kız o arkadaşlarıyla kutlamıycakmı zaten.
B:Doğru haklısın senelerdir arkadaşlarıyla kutluyor
İçSes:E o zaman sevinmeye başla istersen.
B:Olabilir tabi başlayabilirim zaten dönüş pazardı pazartesiye kaldı mecburen.Dönüş bileti ancak akıllarına geldi ve seyahet ettiğimiz firmanın pazar günü tüm seferleri dolu tabi :)))
İçses:Hah işte şöyle gül biraz keyfini çıkar.
B:Çıkarıyorum zaten bileti aldım annem ne işin var diye nutuk atıyor zaten bende kulağımı tıkıyorum.
İçSes:Ala çok ala devam et
B:Herşey iyi de basit bir sorun var
İçSes:Neymiş o
B:Kardeşim kadar sevdiğim insan malum biliyorsun oda İstanbul'da görüşmesine görüşcez tabide kırgın olduğunu hissettiğim an gönlünü alma çabalarımı abartı olarak görmesi bilmiyorum ya.
İçSes:Allahım günlerdir boşver demekten dilimde tüğ bitti gönlünü alma çabalarını abartı olarak mı görüyor.Sende yapma o zaman o ne yapıyorsa aynısını yap.
B:İyide ben onu görmezden gelemiyorum ki tüm sorunda bu ama sözüm var gidene kadar ve dönene kadar ağzımı açmıycam o nasıl davranıyorsa öyle yapıcam topu topu 10 gün kaldı gitmeme
İçSes:Ha şöyle ya başka sorun
B:Aslında var
İçSes:Neymiş o
B:Zahmet olmazsa hava tahminlerine bakarmısın annem yağmur yağmaz umarım deyip duruyor da sonunda yağdırıcak diye korkuyorum.
İçSes:bişey sorabilirmiyim?
B:Sor tabiki
İçses:Senin bilmediğin şeyi ben nasıl bilicem
B:Haklısın son sorunum biraz saçma oldu dimi
İçSes:E yani.Ama çok istiyorsan İstanbul belediyesini ararım geldiğini haber veriririm senden ala felaket bulamazlar.
B:Ahaha çok komiksin ben kaçıyorum byes
İÇSes:Ana iltifat etti komiksin dedi.Başımıza bi şeyler düşmeden bende kaçiyim.

3 Aralık 2007 Pazartesi

TÜRKİYEDE ENGELLİ OLMAK

Bugün 3 Aralık Dünya Özürlüler günü ve bende bu gruba dahilim.Özrüm el kaslarımla ilgili olduğu için günlük hayatımı aksatmıyor ihtiyaçlarımı normal bir şekilde giderebiliyorum peki ya bu şansı olmayanlar.Onların durumlarını hiç düşündünüzmü yaşantılarının zorluğunu.Ben dizim ara sıra yokladığı bu yoklamaları bir hafta evde yatmama mal olduğu için her gün dua ediyorum bunada şükür diye peki ya bir ömür boyu yatağa bağımlı olarak yaşayanlar yaptığımız evleri alışveriş merkezlerini planlarken yada otobüslerimizi üretirken ne kadar düşünüyoruz onları?

Yapılıcak şey çok basit aslında özürlülere özel otobüs üretmek yada buna niyetlenmek sonrası kendiliğinden geliyor zaten buna inanın yeter.Burda hayatımı ve yaşadıklarımı anlatmaya kalkışsam sayfalar yetmez sözün kısası isteyin yeter.Hayatım hep başarıyla dolu olmasına rağmen tek bir konuda başarısızlığa uğradım onca çabama rağmen hala işsizim.Bu ülkemizin kanayan bir durumu zaten.Hani diyorum engellilerin hayata karışması için iş olanağı sağlayamaz mı devlet.Biz engellilere özel okullar açılsa bitirdiğimizde işlerimiz garanti olsa bizlerde hiç olmazsa geleceğe güvenle bakabilsek.

Öyle yada böyle bugün bizlerin engellilerin günü ve bir günde olsa engelli olmanın zorluklarını anlattım sizlere.Biz engelliler için durum bu ve çözümleri büyük olarak görünsede aslında basit çözümler.Ne dersiniz çözümler için adım atmaya denemeye değmezmi.Türkiyede bu şartlarla yaşıyor olsak bile dünya özürlüler günü kutlu olsun.

30 Kasım 2007 Cuma

ATLAS JET UÇAĞI DÜŞTÜ

Sabahın ilk saatleri bir yandan uyanmaya çalışıyor diğer yandansa televizyonda kanallar arası zap yapıyordum.Derken durdum haberler İstanbul-Isparta seferini yapan Atlas Jet uçağının düştüğünü ve uçaktan kimsenin sağ çıkmadığını mürettebatla birlikte 56 kişinin öldüğünü veriyordu.Ardından sıralamaya başlıyorlardı teknik arıza yoktu pilot deneyimliydi hava koşulları iyiydi .Bu ve benzeri bir sürü bahane ardarda sıralandı.Madem herşey yolundaydı uçak niye düştü acaba bunu çok merak ediyorum.Uçağın düşüşü 06:27 saat oldu 09:08 ve hala uçağın düşüş nedeni anlaşılamadı.Ntv haber kanalı olmanın sorumluluğunu yerine getirip sürekli canlı yayınlar yapıyor.Peki bu sırada büyük kanallar ne yapıyor.Atv sabah haberlerinde olmanın ayrıcalığını kullanıyor diğerlerinde tık yok.Aynen dizilere yada o sırada ne yayınlıyorlarsa devam.Peki ya bu uçakta ölenlerden biri medyatik biri olsaydı.İnanın bana o zaman tüm kanallar birbiriyle yarışırdı ölüm haberini vermek için...

En çokta bunu anlamıyorum zaten nasıl oluyordu 56 kişinin hayatının bitişi görmezden geliniyor.Ben bu sorunun cevabını buldum ama medyamızın gözünü para hırsı büyümüş ve bu para denen illet şey medyada çalışanlara kanal sahiplerine insanlığını unutturmuş.Acı ama ne yazıkki durum bu ülkemizde.Bu uçak es kaza Amerika yada başka bir Avrupa ülkesinde düşseydi inanın bana tüm ülke yas tutuyor olurdu.Sırlarla dolu bir ülkede yaşıyoruz aslında bu saat oldu hala uçağın neden düştüğünü anlayamadık.Neden düşmediğini yeterince iyi izah ettiler.Teknik bakımını yaptırmadık aksattık demiyorlarda teknik sorun yoktu diyorlar pilot deneyimliydi diyorlar hava şartları müsaitti diyorlar.Herşeyi söylüyorlar oysaki biz ne öğrenmek istiyoruz uçağın neden düştüğünü.Bakın olay yerini helikopterle gezen vali bile ne diyor.Bu uçak kazanın olduğu alana nasıl olduda indi anlayamadık.Bu olayı bir tek karakutu çözer.Oda yok şimdilik kayıplarda.Kaza yerinden gelen fotoğraflara görüntülere bakıp yakında bulunur diyorlar.Umarım öyle olur ve bu olay sır olmaktan çıkar.Yoksa olay tarihimize 56 kişinin yaşamını yitirdiği ama sır perdesinin bir türlü aralanamadı kaza olarak geçicek.





Artık kendimden şüphe bile duymaya başladım acaba ben mi anormalim diye.Hiç bir şey sorgulamayıp hatta bugünkü kazayı yok sayıp yaşamıma devam etsem ya boşa kalemimi yorucağıma.Olmuyor insani yanım 56 kişinin öldüğünü bir kazayı görmezden gelemiyor.Okumak istediğim uğruna tekrar sınava gireceğim meslek gittikçe kötüleşiyor ve vurdumduymaz oluyor bense hala çabalıyorum.Görmedim duymadım bilmiyorum diyerek 3 maymunu oynasam insan yönüm bırakmaz beni.Hep aynı soruyla yankılanıyor beynim nasıl olduda herşey yolundayken bu uçak düştü ve 56 kişi yaşamını yitirdi.Başın sağolsun Türkiye sır perdesiyle dolu bir kazada 56 vatandaşımızı kaybettik.56 insan öldü sözün bittiği yer tamda burası.Bundan sonrası yok.Başımız sağolsun...


Not:Bu yazıyı sabah erken saatlerde 9 felandı kaleme aldığımda şu anda saat 12:18 neredeyse olayın 6 saat sonrası karakutudan hala haber yok...

22 Kasım 2007 Perşembe

KADER'E KARŞI DURURKEN

Bugün öyle bir haber aldım ki kendi açımdan yuh artık dedim.Bil bakalım ne oldu blogcum.Müstakbel erkek arkadaş adayım askere gidiyor Cumartesi günü.Peki nereye gidiyor.Kütahyaya ve havacı olarak.Buraya kadar herşey normal.Tabi gittiği yerin bendeki anısını saymazsak.Gittiği yer hayatım boyunca tek sevdiğim ve ne yazıkki hala unutamadığımı anladığım insanın askere gittiği yer.Olurda bu kadar olur yani.Resmen şaka gibi.Arkadaşım ilk söylediğinde garibim o beni teselli ediyordu.İyi yermiş rahat yermiş v.s.Sonunda biliyorum dedim eski bir arkadaşım askerliğini orda yapmıştı.Sonrası sustum halada susuyorum.Şoktayım galiba.İçimdeki tüm sinirler boşaldı ufak çapta bir kriz geçirdim ama yok işte...

Demekki neymiş unutmak kolay değilmiş.Kader işte böyle hatırlamırmış insana herşeyi.Ne yapıcağımı neye ne tepki vericeğimi şaşırdım.Aramızdaki en mantıklı karşı komuşum.Hemen anladı tabi unutamadın değilmi dedi sustum.Zaten o olmasa ne yapardım hiç bilmiyorum.Neyse geçicek dimi blogcum geçicek bu günlerde.Daha atlatmam gereken koca bir yarın var.Yarın asker uğurlamaya erken başlıycamda birazcık.Önceki askerimizden dolayı içimde kalmıştıda...Öyle işte bakalım daha neler göstericek kader bana.Gerçi ne görüceksem bugün gördüm sanırım.Konuşabildiğim tek arkadaşım bile oha dedi bu ne ya şaka gibi.Evet dedim şaka gibi ama gerçeğin ta kendisi.Sonrası sustum...

Bolca sustum ve düşündüm ben zamanında gerçekten sevmişim ve değer vermişim ya.Yazıkki karşımdaki hiç değer vermemişti.Yazın geçirdiğim krizleri yine geçiriyorum .Geçicek diyorum içimden geçicek ve sadece üzülmekle kaldığını sen görüceksin.Böyle diyorum sonra da susuyorum.Nasılsa zamanla toparlanıcak herşey şimdi susmak ve kadere karşı koymak zamanı.Hadi bakalım kader daha ne getiriceksin karşıma .Ha şunuda unutma ne kadar darbe vurursan vur yıkamıycaksınbeni ben hep dimdiğim ve öyle kalıcam.

21 Kasım 2007 Çarşamba

İÇSEL KONUŞMALAR

Biraz daha iyiyim bugünlerde.Artık elimden geldiğince yatmıyorum oturarak tamalamaya çalışıyorum günlerimi.Arada bir çok doğal olarak dizim ağrıyor oda içimin ağrısıyla birbirine karışıyor ve geçip gidiyor.Bir şeyi gayet iyi anladım ama bugüne kadar çevremdekilerin (Ailem hariç)bana söyledikleri herşey tamamen yalanmış.Acı olsada bu gerçeği anladım ya ötesini hallederiz.

Hayat hep karmaşayla doluymuş aslında biri bitmeden teki başlıyor karışıklıkların.Misal babam.Yine hayatımızın tam orta yerine oturdu.Bahane hazır işsiz ve illede devlete yerleştirilmek zorunda olan bir kızı var ya daha ne bahane ararsınızki.Ne ben nede babam değişicek galiba.Örnek bugün annemle yaptıkları konuşma pazartesi evraklarımı aldı onun için görüştüler şimdikiyse daha iç acıtıcı.Bir ay önce olan doğum günü hediyemi vercekmiş.Yok yok diyorum ya hiç değişmiycek bazı şeyler.Kimle konuşsam sen hala öfkelisin zamana bırak geçer diyor.Sahiden geçermi yoksa her haber aldığımda içimde aynı öfke ve sızıyı duyarmıyım.

Bitirirken bişey itiraf etmem lazım.Etrafımdakiler beni aklı başında olarak görsede aslında ben deliyim.Sadece raporum yok.Duvarlarla konuşmalarım yetmedi şimdide içseline geçtim.

İçses:Ya kardeşim yeter ama git hazırlan bende diyorumki anneni ikna etmeyi az buçuk başardın ama hazırlanmazsan sinemaya geç kalıcan.Bak bir saat kalmış hala benimle dertleşiyor alooo kime diyorum.

Of içses haklı.Daha hazırlanmam lazım annemi gerçekten ikna ettiysem 1 saat sonra sinemada olmam lazım.Esen kalın.

Not:Çevremdekilerin yalan söylediği meselesi ayrı bir konu.Kardeşim deyip dost bildiğim insanında beni sevdiği zanettiğim kişininde içinde bulunduğum durumdan haberi vardı ve telefonum çalmamakta hep inat etti...

14 Kasım 2007 Çarşamba

ARA

Çok kötüyüm blogcum kimseye belli etmesemde çok kötüyüm.Öyle bir haldeyimki gündüzlerim gece gecelerim gündüz oldu.Günlerdir kendime kardeşim kadar yakın bulduğum insanın hayatımdan çıkıp gidişini izliyorum geceleri zar zor uyuyarak.Önceleri kolaydı kırılan bendim ve kırgınlıklarım geçiyordu oysaki şimdi kırılan o ve anladığım kadar kırgınlıkları geçmiyor.En azından son 3 gündür ne yaptıysam geçiremedim.Neyi merak ediyordum biliyormusun bünyem bu uykusuz gecelere daha ne kadar dayanıcak ve dur bakalım deyip beni normal gündüzleri oturup geceleri uyuyan düzenime sokucak.Beklediğim sorunun cevabı geldi dün dizim sakatlandı ve ben hiç bir şey yapmadan yatmak zorundayım:((

Sorun yatmam değil tabiki.Gerekli techizatımn yok bu iş için.Bana çoğu zaman telefonum okuyucak dergim ve cd çalarım yeterdi bir hafta boyunca.Şimdi cd çalar yok varda kulaklık yok.Geçen haftayı pür heves geçirmiştim benim ufak boy kendine kulaklık alıcak sonrada benim tek kulaklığı çalışan kulaklığımı bana getiricekti.Olmadı kulaklığı aldı tabi ama benim kulaklığı Kırıkkalede bırakmış.Haliyle hazırlıksız yakalandım ama buda geçer be blogcum.Kalktığım ve yürüyebildiğim sayılı zamanlarda müzik açarım kendime olur biter.O değilde bana en çok koyan kardeşim kadar yakın bulduğum insanın hayatımdan çekip gidiyor olması ve benim bunu sadece seyrediyor olmam.Bu işte en çok koyan ne yapiyim bir türlü tepkisiz kalmayı içimden biriktiripte söylememeyi öğrenemedim.Sonuçtada kaybeden ben oluyorum işte.Bazen çok kızıyorum kendime sırf bu yüzden üzüldüğüm ve en sonunda bünyemi sınırlara getirdiğim için kızıyorum kendime ve senden adam olmaz diyorum.Dün aslında anneme telefon etmem sonucu panik olduğundan dolayı eve çağırdığı hemşire en doğru teşhisi koydu farkında bile olmadan.Malum iki senedir çıkmayan bir dizim var iki sene sonra üstelik evde günlük işleri yaparken neden çıkarki dedim.Bünyenin zayıf bir anına denk geldi demekki dedi yaramı kanatmak istercesine.İşin en ilginci ise gece uyuycam diye vede gün boyu rahat edicem diye içtiğim ağrı kesicilerin sayısını ben bile unuttum ama bu meret ağrı geçmiyor işte.

İşte böyle kısa bir ara veriyorum yazılara .Ne zaman dönerim bilmiyorum dizim kendini Pazar'a kadar toplamak zorunda tiyatroya gidicez.Ama benim kendimi toparlamamı sorarsan onu bilemiyorum işte.Ne dersin blogcum benim sakatlandığımı ve bu halde bile onu düşündüğümü bilse affedermiydi acaba.İyisimi boşver bu soruyu be blogcum.Şimdilik hoşcakal.